Przejdź do komentarzyO Twoją chwilę
Tekst 48 z 60 ze zbioru: Jeszcze jestem
Autor
Gatunekhistoryczne
Formawiersz / poemat
Data dodania2020-02-03
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń110

Kiedy już zostają puste siatki lata,

kiedy ostatni kwiat więdnie w ogrodzie,

kiedy z sierocych gałęzi ostatni liść spada -

ktoś oTwoją chwilę prosi!

A tyle grobów w naszej ojczyźnie,

tyle krwi nieodkrytej na mapie Europy,

tyle śmierci po krótkim życiu,

synów ojczyzny i z imion odartych ofiar.

Szli z głosem najtrwalszej przysięgi,

zanieść wolność w ojczyste strony.

Do piersi przytulali listy, medaliki od matek,

a głęboką nocą szeptali:

o jak daleko wiatrom do ojczyzny,

o jak daleko Twoim - moja  mamo- snom.

Jeszcze pod całunem piasku,

wiele ich nieodkrytych kości.

Na dnie leśnych rowów, niewiadomych mogił,

gdzie tylko ptaki na psalmy się zbierają

i jak wykrzykniki smutku - wierzby płaczące.



  Spis treści zbioru
Komentarze (2)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Wzruszające przypomnienie prawdy o tysiącach zapomnianych, bezimiennych, którzy tragicznie, odeszli z tego naszego świata...
avatar
Bardzo dziękuję za komentarz.
Serdecznie pozdrawiam.
© 2010-2016 by Creative Media
×