Przejdź do komentarzyNa starość (że się jest wybranym bo się jest człowiekiem)
Tekst 17 z 33 ze zbioru: Ale kto tam wie
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2012-02-22
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń1870

Na starość znowu

uczę się chodzić.

A sztuka to nie byle jaka

stawiać pierwsze kroki

czyli żyć tym czym dotąd

nie bardzo żyłem.

Ale czy to na starość

jest czymś nadzwyczajnym

a nie zwykłą koleją rzeczy.

A przynajmniej nie mam co

mówić żeby tylko narzekać.



Że w człowieku starość

nie udała się Panu Bogu -

jakby to starość miała być

wyjątkiem jakimś czy czymś

gorszym od całego życia

kiedy przecież człowiek -

kto to wie ile czego musi

przejść znieść a i umrzeć

prędzej żeby być człowiekiem.


  Spis treści zbioru
Komentarze (2)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Ho, ho filozofować się autorowi zachciało, ale dobrze,dobrze "nic co ludzkie nie jest nam obce".
Dużo racji z tą nieudaną starością.
avatar
optymista
Ja naprawdę nie chcę być złośliwy, ale filozofowanie to nie kwestia chciejstwa, tylko umiejętności, a właściwie pewnych inklinacji, czy predyspozycji (tak czy inaczej do tego, co się robi, bądź tylko do tego, czym się człowiek interesuje). Pozdrawiam
© 2010-2016 by Creative Media
×