Wszedłem do chaty

Kark uginając w progu

Z wolna

Zanurzyłem się w mroku

Oczy od śniegu

Do jasności przywykłe

Z wolna ujrzały

Ścianę z bali

Na niej nogi Chrystusa

Na krucyfiksie obwisłe

Świeca co teraz jasnością raziła

Ukazała twarz starca

Z brodą przyciętą

Któremu dziwnie

Skroń  stale drgała

Jakby coś mówił

Albo właśnie zajadał

Głowa mocno wyschnięta

Palcem kościstym

Z uniesionej ręki

Niczym gotycka katedra

Wskazał krzesło  i odrzekł

By osoba spoczęłła

Ciągle coś mruczał

Lub rzęził gardłowo

Potem zamilkł

I patrzył we mnie

Małymi iskrami

Zapadniętymi w kościacch oczami

Badając kim jestem

I na co śnieżyca

Mnie właśnie tu przywlekła

Wzywali mnie do chorego

Mam wieźć do felczera

Sam przyjechać nie mógł

Rodzi u niego kobieta

Dla mnie nic już

I nic mi nie trzeba

To są papiery z powstania

Oddaj je komu trzeba

Na faktach ..... z przekazów mego dziadka który opisał zdarzenie jego ojca - mego pradziadka .

Z tego co się domysliłem dom ten był pomiędzy Czarną Białostocką a Augustowem - gdzieś chen pod lasem.

Może ten śnieg

i aura zimowa

a może duchy przodków

Wzbudziły we mnie,

wydawało by się

dawno zatarte wspomnienia