Przejdź do komentarzyWranglery, cz.2/2
Tekst 22 z 56 ze zbioru: Pozostało w pamięci
Autor
Gatunekbiografia / pamiętnik
Formaproza
Data dodania2015-06-03
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń1958

cd.


Sprzedawczynie zachowywały niezmącony spokój, nie okazały nawet grymasu na twarzy. Spokojnie odmierzały metry materiałów, zniecierpliwienie nie miało do nich dostępu, co było dla mnie rzadko oglądanym zjawiskiem. Widocznie obsługiwanie „dewizowców” wymuszało też całkiem inne podejście do klienta, znane mi dotąd tylko z zachodnich filmów. Tu klient był panem. Klient, a nie sprzedawca. Sprzedawca był panem w zwykłych sklepach sprzedających za rodzime złotówki, w dewizowych natomiast był usłużny wobec kupujących. I niech mi ktoś powie, że wygląd kawałka papierka zwanego banknotem nie może wpływać na zachowanie ludzi. Nie potrzeba dziesiątek lat nauczania i wychowania, wystarczy pokazać zielony kolor banknotu z „Waszyngtonem” zamiast czerwonej stówki z „Waryńskim” i od razu gburowaty sprzedawca staje się usłużny i przymilny. Jakie to proste!

Przestałem rozmyślać o wpływie „papierków” na zachowanie personelu sklepowego, gdyż zbliżał się kulminacyjny moment ulicznego teatru. Trzy paniusie zamówiły już wszystko co chciały, dostały kwity z wypisanymi kwotami do zapłaty i zostały skierowane do kasy, umieszczonej z boku sali sklepowej. Podeszły szybko małym truchtem, jakby się bały, że zaraz zmienią ceny na wyższe i każą im dopłacić, że stracą taką okazję. Pierwsza z nich podała kwitek i wyciągnęła z torby portmonetkę. Wyjęła z niej zwitek polskich banknotów, odliczyła i podała kasjerce. Ta spojrzała na kobietę zdziwiona:

– To są polskie pieniądze.

– A jakie majom być?

– Tu jest przecież Pewex, proszę pani.

– No to co? Sklep to sklep. Mnie nazwy nie interesujom. Płace piniendzmi.

– Ale u nas płaci się innymi pieniędzmi, zachodnimi Mogą być dolary, marki zachodnie, funty szterlingi. Tam wisi tablica…

– Co mi tu paniusia gada?! Som ceny przy materiałach? Som! To tak płace!

– Ale proszę zrozumieć…

Kobieciny tym razem kasjerce nie dały dokończyć. Zaczęły, znów podniecone, krzyczeć jedna przez drugą:

– Chcecie tylko dla swoich trzymać, co?!

– Jest napisane, że po trzy pieńdziesiont za metr? Jest! To płace za dziesieńć metrów trzydzieści pieńć. Liczyć to umiem!

– Damulka myśli, że jak my ze wsi, to my gupie som!

– Płacimy i już!

– Bo milicje wezwiemy, że tu kanty odchodzom!

Awantura na czterdzieści fajerek! Kasjerka próbowała dalej tłumaczyć, ale nie miała szansy przebić się przez zgodne krzyki trzech kobiet. Wreszcie, zwabiony rwetesem, z zaplecza sklepu pośpiesznie wyszedł kierownik. Widocznie nie pierwszy raz miał do czynienia z takimi klientkami, gdyż, nie podnosząc głosu, bardzo spokojnie zwrócił się do nich:

– Dzień dobry paniom. O co ten hałas?

– Bo ta pani nie chce nam sprzedać!

– Som ceny, a ona nie chce przyjońć naszych piniendzy!

– To pewnie kanciara jakaś. I w sklepie pracuje?!

Kierownik nie tylko formalnie, ale także rzeczywiście nadawał się na kierownika Pewexu. Był właściwym człowiekiem nas tym stanowisku. Spokojnie odczekał, aż kobieciny na chwilę przerwały swój słowotok i tonującym głosem zaczął tłumaczyć:

– Proszę pań, nikt was nie chciał oszukać. W naszym sklepie nie płaci się złotówkami, tylko zachodnią walutą, dewizami. To znaczy, można płacić amerykańskimi dolarami, brytyjskimi funtami, francuskimi albo szwajcarskimi frankami, markami, ale tylko z zachodnich Niemiec. Wszystkie ceny przy naszych towarach są podane w dolarach amerykańskich. Ile kosztuje w innych walutach, to tutaj na tablicy jest przeliczone na dolara. Czy teraz panie rozumieją? Nikt nie chciał u mnie was oszukać. Nastąpiło po prostu nieporozumienie.

Szef sklepu skończył przydługą tyradę. Kobieciny nie przerywały mu. Widocznie odczuwały podświadomą obawę przed człowiekiem na stanowisku. Dzięki temu wreszcie dotarło do nich, co mówił. Poczerwieniały na twarzy, spojrzały na siebie. Jedna kiwnęła głową wskazując drzwi wyjściowe i na odchodne wybąkała:

– Aha. To my już pójdziemy.

– Do widzenia paniom.

– Tak tak, do widzenia.

Już całkowicie speszone, unikając spojrzeń i uśmieszków innych klientów, szybko wyszły ze sklepu. Przez szybę widziałem, jak zaczęły między sobą gwałtownie wymieniać uwagi. Widocznie wzajemnie obwiniały się, która to pierwsza zechciała zrobić zakupy za półdarmo, która to nie zna się na obcych pieniądzach…

Kierownik, z półuśmieszkiem na twarzy, chwilę popatrzył za kobietami i, poważniejąc, odwrócił się do kasjerki:

– Pani Basiu, proszę anulować te paragony. A panie niech lepiej wpierw pomyślą i spytają się klienta, jak hurtowo chce kupować. Nie chcę mieć więcej takich zdarzeń.

To ostatnie powiedział do ekspedientek za ladą sklepową, z wyraźną groźbą w głosie. Te, pobladłe, gorliwie potaknęły głowami. Widocznie praca w Pewexie przynosiła dodatkowe profity, podobnie jak w sklepie mięsnym, wedlowskim, meblowym czy z przemysłowymi „artykułami gospodarstwa domowego”, popularnie zwanym AGD. Nie chciały jej stracić, mimo że roboty w Polsce nie brakowało. Ale praca pracy nierówna…

Przedstawienie się skończyło. Zabrałem się za przymierzanie dżinsów – spokojnie, bez pośpiechu, jak prawdziwy dewizowy gość. Nie to co w normalnych sklepach, gdzie płaciłem zwykłymi złotówkami. Przecież byłem posiadaczem prawdziwych pieniędzy. Pytałem o radę miłe i usłużne ekspedientki, oglądałem w lustrze… wreszcie wybrałem. Z Pewexu wyszedłem z już wciągniętymi na pośladki pięknymi wranglerami, mieniącymi się błękitną barwą indygo. Uboższy byłem o całe osiem dolarów, za to bogatszy w zachodnie dżinsy, na które naprawdę ciężko zapracowałem. Rozpierała mnie duma. Niech wszyscy widzą, żem gość!

Przez wakacyjny sierpień paradowałem w dżinsach w każdy chłodniejszy dzień. W nowym roku szkolnym miałem już w czym pokazać się w szkole. Oprócz pierwszego września, kiedy obowiązywał bardziej uroczysty strój, w kolejne dni nie musiałem już wstydzić się tego, co wciągałem codziennie rano, aby przykryć chude jeszcze nogi. Jak mało potrzeba młodemu człowiekowi do szczęścia i bardziej różowego spoglądania na życie!

Wranglery długo mi służyły jako podstawowe spodnie do noszenia. Dbałem o nie. Moda na natychmiastowe mechaniczne „docieranie” ich na kolanach po zakupie, tak aby nowe dżinsy wyglądały na już znoszone, miała nadejść dopiero za kilka lat.

  Spis treści zbioru
Komentarze (6)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Akcja rozwinęła się ciekawie i barwnie, wranglery zostały skutecznie kupione. Nadal mam wątpliwości, czy "Waszyngton" i "Waryński" pisać wielkimi literami. Natomiast nie mam wątpliwości, że brakuje przecinków przed: co chciały, wskazując; zbędne są zaś przed: umieszczonej, jak prawdziwy, mieniącymi się.
Przed "Mogą" brakuje kropki. W zwrocie "nas tym stanowisku" zbędna jest litera "s" w pierwszym słowie.
avatar
Janko, dzięki za poprawki interpunkcyjne.

Natomiast tak jak przyjąłem Twoją poprawkę w pierwszej części "Wranglery", żeby zapisywać "waszyngtony" (jako popularną nazwę jednodolarowego banknotu) z małej litery, tak w powyższej drugiej części mam inne zdanie.
Cytuję wzmiankowane: (-) banknotu z „Waszyngtonem” zamiast czerwonej stówki z „Waryńskim”.
Pisałem więc o banknotach z wizerunkami osób - Waszyngtona oraz Waryńskiego, a nie o popularnej nazwie tych banknotów.
avatar
Moje pierwsze dżinsy były po siedem dolców. Na drugi dzień po zakupie poszedłem w nich na laboratorium i... opryskałem kwasem siarkowym. Cóż było robić, powstałe dziurki starannie zacerowałem i chodziłem w takich pocerowanych.
avatar
Marianie, gdybyś kupił te dżinsy później, kilka lat po moim czasie zakupie, pewnie cerowałbyś dziurek po kwasie, ale dumnie z nimi paradował... moda się zmieniła. Dżinsy musiały wyglądać na stare, zniszczone, z dziurami i rozdarciami... ;)
avatar
Z przyjemnością przeczytałam obie części :)

Moje pierwsze dżinsy z Pewexu, pod koniec lat siedemdziesiątych, kosztowały już prawie 20 dolarów. Wtedy jeszcze nie było mody na "artystyczne dziury", ale ścieranie pumeksem nadal obowiązywało :)
avatar
... a teraz te waszyngtony takie tanie! Marian kupił za siedem dolców, ja za osiem, Piórko już 20... mnożnik chyba cały czas koło setki waryńskich.
A teraz... a teraz mnożnik gwałtownie się zmniejszył do trzech-czterech zetów, zwykłych monet. Ot, historia naszego kraju ostatnich kilkudziesięciu lat w pigułce :)
© 2010-2016 by Creative Media
×