Przejdź do komentarzyStarzec
Tekst 48 z 83 ze zbioru: Różne teksty
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2019-08-04
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń290

zgarbiony starzec idzie ścieżyną

sens jego życia rozwiewa wciąż wiatr

nuci piosenkę tamtą jedyną

to jego wspomnienie

wszystko co ma


≈•≈•≈

choć nogi bolą nadal wędruje

uśmiech ze łzami razem splecione

coś pięknego dostrzega przy drodze

kładzie wśród kwiatów

marzenie swoje


strudzony wielce jakby zasypia

wtem widzi w dali śliczną dziewczynę

wraca myślą w krainę młodości

do dzisiaj dźwiga

w sercu swą winę


często śpiewała jak anioł z nieba

poza krawędź jej ręki nie podał

hałas sumienia dręczy wciąż umysł

do końca życia

będzie żałować


≈•≈•≈

nie rozpoznaje już świata tego

tak bardzo pragnie znów ją usłyszeć

lecz sam już nie wie czy wiatr tak szumi

czy to piosenka

nuci mu ciszę




  Spis treści zbioru
Komentarze (6)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Na romantyczną nutę...
avatar
Piękne, romantyczne i melancholijne wersy :) Pozdrawiam z podobaniem :)
avatar
Dziękuję za komentarze. Pozdrawiam:)
avatar
Uważam,że bez kobiety mężczyźnie jest trudniej,bowiem kobieta najczęściej jest "uchem" i "okiem " domu.
Takie refleksje są po utracie najbliższej osoby i często
za późno.
Pozdrawiam.
avatar
Kluczem do filozoficznych sensów tego wiersza-rozrachunku starca (patrz tytuł) z przeszłością jest 4. strofa. Przeczytajmy jeszcze raz uważnie ten pięciowers.

Straszna musi być starość nad grobem obarczona wyrzutami kamiennego sumienia, które za młodu odtrąciło... śpiew anioła??

Jak ślepogłuche musi być serce, żeby nie rozpoznać tego, co każdym uchem przez 10 ścian widzisz??
avatar
Pięknie, romantycznie, wzruszająco, aż porywa...
© 2010-2016 by Creative Media
×