Przejdź do komentarzynie ma dokąd uciec
Tekst 149 z 188 ze zbioru: to jest już koniec
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz biały
Data dodania2022-06-13
Poprawność językowa
- brak ocen -
Poziom literacki
- brak ocen -
Wyświetleń509

idę wąskim korytarzem 

szerokim na metr 

rozpycham się łokciami 

w przestworzach jak ptak 

ból stawów ból z nami 


idę szeroką drogą 

przede mną świat 

wielki jak mały ja 

pytam się ludzi 

-co z nami? 


widzę smutek kolejnych dni 


-żyjemy mimo wad 

-brakuje czegoś wielkiego 

-ktoś opuścił nas 

-mimo naszych nieszczerych słów 


za późno już by modlić się do nieba bram 

nadszedł czas zaciska nas pętla 

duszę się widzę zepsuty świat 

oddycham nieświeżym powietrzem 

brakuje słów zalepiam prawdę z półsłów 


by Bóg wysłuchać mógł 

naszych próśb mimo wad 

widziałem lepszy świat 

byłem mały nie rozumiałem 

wtedy Bóg słuchał mnie 

prowadził po krawędzi jednej ze stron 

wiedziałem i wiem że starą duszę mam 


odejdę wcześniej czy później 

nie wiem sam co wam podarować na szczęście

  Spis treści zbioru
Komentarze (0)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
brak komentarzy
© 2010-2016 by Creative Media
×