pamiętam słońce

leśną drogę

poprzecinaną plataniną cieni

i ojca

z niedowierzaniem przyjmującego

swoją słabość

wracaliśmy do samochodu

niosąc w koszykach

trochę grzybów

te grzyby

nie tyle były istotne

co wyprawa

czas

spędzony w urokliwym miejscu

teraz

mam niejasne wrażenie

że mogłem

bardziej pochylić się nad chwilą

by zobaczył

coś więcej

niż powierzchowność