Rozpakowuję

bagaż

w ciemnym

pokoju

czeka tam

na mnie

lalka

taka bez

ubrań

oczu

wnętrzności

każdego dnia

przynoszę jej

pożywkę

kawałki materii

rozproszone

w nicości

przytulam ją

do blizn

lepią się

plastry

skrawków wspomnień

pustka

nie osądzi ich

ślepiami

nagle

ona

leczona kukła

ożyła

szarpie mnie ręką

Odwracam się

lustro

odbija

tylko mnie

nikogo więcej