Zimne Psy

Minęła burza, strumyk szumiał, chyba ożył.

Moje rzęsy zrosił deszcz, liście ogrzewały się powoli, w promieniach Zwycięskiego Słońca.

Spod ziemi, zimne psy zerkały w niebo, zadzierając łebki.

„No, no, zimne psy, psia pogoda.”. Rzekł sąsiad , prowadząc rower wzdłuż ścieżki.

Znad Bytomia nadciągała kolejna chmura, Jowisz, ze swego rydwanu, ciskał piorunami. Pierwszy huk, zimne psy, jak na Jego komendę, schowały się w norkach.

Chciałem gonić burzę lecz ona była sprytniejsza. W domu znowu wciry, bo biegałem po mokrym.