Edward właśnie wyglądał przez okno salonu, patrząc na podjazd, gdy ochrona wpuściła gościa. Robert był już tylko cieniem dawnego siebie; ta przemiana była tak uderzająca że raziła nawet przypadkowe osoby. Jego twarz, wychudzona i pozbawiona śladu życia, stała się lustrem, w którym każdy mógł dostrzec rysy kogoś, kto już dawno pogrzebał własną duszę.

Wszedł do domu z papierową teczką pod pachą, wnosząc ze sobą odór alkoholu, wymieszany z wilgocią i zapoconym ubraniem.

— Dzień dobry. Pan do mnie? — Edward czekał, uważnie obserwując jego nieskoordynowane ruchy i drżące dłonie.

— Pierwszy! — rzucił Robert, jakby właśnie wygrał w podwórkowej zabawie, wręczając mężczyźnie dokumenty. Edward spojrzał na niego z dystansem, po czym przyjął teczkę i szybkim ruchem odchylił klapę, by przejrzeć zawartość.

— Handel ludźmi, organy, broń, prostytucja… coś pominąłem?— Robert odliczał na palcach, a w jego głosie pobrzmiewała ta specyficzna, niemal nienaturalna pewność siebie. — Wiesz, co jest najśmieszniejsze? Że przez dwadzieścia dwa lata twoje nazwisko przewijało się przez ten syf, a ja nie miałem pojęcia, z kim mam przyjemność.

Edward nie drgnął. Jego spokój był jak zimna, granitowa ściana, o którą rozbijały się emocje Roberta. Z pełną równowagą ducha przeglądał wydruki, a kiedy skończył z powrotem zamknął papierowy folder i niedbale rzucił na niską komodę nieopodal.

— Twój wspólnik schował to przed śmiercią tak dobrze, że ty; stary wyga, który zjadł zęby na szantażach, nie potrafiłeś tego znaleźć. A ja? Po prostu wszedłem do swojego pokoju i… — Robert pstryknął palcami z przesadnym entuzjazmem. — Pierwszy!

Edward milczał. Obdarzył Roberta lekkim, niemal niedostrzegalnym uśmiechem, który w tej ciszy brzmiał jak ostrzeżenie.

— Czy teraz twój syn może odpierdolić się od mojej siostry? — zapytał, na co Edward tylko  cicho parsknął pod nosem.

— A jak nie to, co zrobisz? Pójdziesz z tym na policję?

Robert się wzdrygnął, choć starał się zachować niewzruszoną pozę.

— Pewnie tak.

Edward zrobił krok w stronę Roberta, zniżając głos do niebezpiecznego szeptu.

— Czy ty w ogóle rozumiesz, co robisz? — zapytał. W jego oczach nie było strachu, tylko chłodna analiza. — Przychodzisz tu, wyciągasz swoje wyobrażenia i nazywasz je dowodami. Ale nawet jeśli masz rację... zastanów się przez chwilę, co stanie się po drodze na komendę. Wiesz, jak działa ten system. Zabójstwo to zbrodnia, która nie zna terminu przedawnienia. Jesteś pewien, że to ja zostanę oskarżony? Czy może to ty staniesz w świetle jupiterów jako człowiek, który w afekcie, z zimną krwią, wyeliminował swoich rodziców, bo nie potrafił znieść ciężaru ich win?

Robert poczuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg. Edward zauważył ten mikroskopijny rozbłysk wahania.

— Jesteś mordercą, Robercie — kontynuował Edward, a każdy jego słowo było jak igła wbijana pod skórę. — Jeśli pójdziesz na policję, otworzysz puszkę Pandory, w której na dnie nie znajdziesz sprawiedliwości, tylko własny wyrok dożywocia. Śledztwo ruszy, brudy wyjdą na jaw. Czy naprawdę chcesz, żeby świat dowiedział się, co zrobiłeś tamtej nocy?

Edward podszedł do komody i przykrył dłonią papiery Roberta.

— Możesz to zabrać i odejść. Możemy zapomnieć o tej wizycie. Ale jeśli wykonasz jeden krok w stronę organów ścigania, uruchomisz machinę, której nie zatrzymasz. Zostaniesz rozliczony za każdą kroplę krwi, którą przelałeś w tamtym domu.

Robert patrzył na niego z mieszanką wściekłości i obezwładniającego strachu. Karski widział, jak w jego głowie ważą się racje: pragnienie zemsty kontra przerażenie przed byciem zdemaskowanym.

— Wyjdź — warknął Edward, wskazując na drzwi. — Zanim zmienię zdanie i zadzwonię do ochrony. Zastanów się dobrze, czy chcesz być tym, który sam siebie wtrąci do więzienia. Znowu.

Robert wyszedł, potykając się o własne nogi. Edward odprowadził go wzrokiem, a gdy drzwi się zamknęły, jego twarz wykrzywił grymas triumfu. Robert był teraz osaczony. Nie musiał go zabijać – on już bał się własnego cienia.

W mieszkaniu Laury panował półmrok. Kobieta siedziała w fotelu, niezdolna do wykonania choćby jednego ruchu. Jej dłonie, zaciśnięte na kubku z wystygłą herbatą, drżały tak mocno, że porcelana rytmicznie uderzała o spodek. Klara stała przy oknie, patrząc w noc.

— Dzwonili z sądu — powiedziała cicho Laura, a jej głos był pozbawiony emocji. — Igora zatrzymali w schronisku na kolejne trzy miesiące. Biegli stwierdzili zaburzenia. To nie był tylko bunt, Klaro. To jest zło. Będzie tam siedział, dopóki sędzia nie wyśle go do zakładu poprawczego.

Klara odwróciła się powoli. W jej oczach nie było już litości, tylko chłodna kalkulacja kogoś, kto chce przetrwać.

— A on? — zapytała o Roberta.

Laura prychnęła, a w tym dźwięku było więcej bólu niż w niejednym krzyku.

— Zamknął się w tym waszym starym domu, jakby chciał zagnieździć się w tych wszystkich traumach. Nie odzywa się, nie odbiera. Przestałam do niego dzwonić. Niech gnije w tych czterech ścianach, jeśli to tam chce znaleźć swoje odpowiedzi.

Klara położyła dłoń na płaskim, jeszcze zupełnie niepozornym brzuchu. To był gest ochronny, niemal instynktowny, który w tej ciszy nabrał szczególnego znaczenia. Laura wyczuła moment. Powoli uniosła wzrok na szwagierkę, a w jej oczach, obok osobistej tragedii, pojawił się cień szczerego zdumienia. Przez moment w pokoju panowała cisza tak gęsta, że słychać było tylko szum deszczu, uderzającego o parapet.

— Musisz w końcu zadbać o siebie — powiedziała Laura. — Musisz się odciąć od tego, co ciągnie nas wszystkich na dno. Nie pozwól, żeby Robert albo Igor kiedykolwiek zbliżyli się do tego życia.

Klara skinęła głową, czując pod dłonią spokój, który paradoksalnie podszyty był narastającym strachem.

— Wiem. Dlatego to jedyna słuszna decyzja. Robert wybrał te swoje obsesje. Nie chcę, żeby moje dziecko miało w swoim życiu choćby cień tego, co spotkało Igora.

Laura wstała i podeszła do szwagierki. Przez chwilę trzymały się za dłonie – dwie kobiety z jednej rodziny, próbujące budować bezpieczną przystań na polu minowym.

— Niech zostanie tam sam z tymi wszystkimi duchami — dokończyła Laura, wycierając resztki łez. — Jeśli chce zniszczyć siebie w tym domu, niech to robi bez nas. Twoje dziecko zasługuje na coś lepszego.

Klara patrzyła w ciemność za oknem. Wiedziała, że w ich nowym świecie nie ma miejsca na słabość Roberta ani na szaleństwo Igora. Była bezpieczna w swoim  spokoju, ale nie miała pojęcia, że jest zbudowany na fundamentach z piasku.

Edward powoli odkroił kawałek polędwicy, celebrując chwilę. W jadalni panowała nienaganna cisza, przerywana cichym stukotem srebrnych sztućców o porcelanę. Naprzeciwko niego siedziała Klara. Była blada, z podkrążonymi oczami, co czyniło ją tak boleśnie bezbronną w jego oczach. Wyglądała jak ptak, któremu  wycięto skrzydła, a on – w swoim najszczerszym, ojcowskiem geście – zapewnił jej bezpieczną klatkę i z otwartymi rękami przyjął do swojej rodziny.

Edward odstawił kieliszek wina, nie spuszczając z niej wzroku. W myślach jednak był gdzie indziej. Był dwadzieścia dwa lata wstecz, w gabinecie pełnym dymu, gdzie Jan i jego żona rzucali mu na biurko te przeklęte pliki. Szantażowali go, nie rozumiejąc, że nie gryzie się ręki, która karmi. Nawet nie musiał podnosić słuchawki. Los, w swojej dziwnej, przewrotnej hojności, posłał mu ich własnego syna. Robert – ten mały, niestabilny i rozedrgany chłopiec, sam zajął się problemem, o którym Edward śnił po nocach.

Potem było prawie dwie dekady ciszy. Złote lata. Czyste zyski.

Aż wrócił Robert. Znowu szukał tego samego. Znowu był irytującym ziarnkiem piasku w trybach idealnie naoliwionej maszyny. Edward poczuł cień irytacji, wspominając tamte dni, ale zaraz potem na jego twarz wypłynął cień satysfakcji. To było fascynujące – jak wszechświat samoczynnie dbał o jego interesy. Wystarczyło, że Oskar, z tą swoją młodzieńczą, naiwną lojalnością zeznał co trzeba, i Robert zniknął za kratami na trzy lata. Trzy lata spokoju.

A teraz? Teraz sytuacja była niemal poetycka, ale Robert wyszedł na wolność i w swojej desperacji zaczął znowu grzebać w ściekach historii.

Edward spojrzał na syna, który siedział obok Klary, trzymając ją za rękę z taką czułością, że aż mdliło.

— Smakuje ci, Klaro? — zapytał gospodarz łagodnym, niemal ojcowskim tonem.

Klara skinęła głową, unikając kontaktu wzrokowego. Nie miała pojęcia, że Edward ogląda ją nie jak przyszłą synową, ale kolejny element układanki, który został ostatecznie zabezpieczony.

Mężczyzna odetchnął z głęboką satysfakcją. Fortunę buduje się nie tylko na pieniądzach, ale na umiejętności czekania, aż ręce innych osób wykonają najbrudniejszą robotę. W tym domu nikt nie musiał się tłumaczyć z przeszłości. Wszystko było czyste.  I wszystko było pod kontrolą.

— Cieszę się — dodał, uśmiechając się do siebie w duchu. Uniósł kieliszek w stronę syna. Oskar odwzajemnił gest, choć jego ręka zadrżała ledwie zauważalnie. Edward spostrzegł to, ale nie skomentował. Miał czas. Teraz, gdy syn stał się jego wspólnikiem, ich więź była nierozerwalna. A to oznaczało, że imperium przetrwa kolejne dwadzieścia lat, bez względu na to, ile trupów trzeba będzie zakopać pod jego fundamentami.