Ten wiek

Dwudziesty pierwszy wiek przemówił,

Puszcza oczko do nas w dworność,

Jakby chciał w cichej tajemnicy,

Nawiązać przyjazną znajomość.

A w jej koronach szumią wieści,

Niesione przez wiatr w opowieści:

O Bogu, o ludzkich cierpieniach,

O czasie, co płynie i pieści.

Stojąc u progu tej gęstwiny,

Czuję puls życia, drzemie siła.

Pragnienie poznania, co skrywa,

A duszę zagadką nęciła.