Tekst 168 z 168 ze zbioru: Promyk świtu
| Autor | |
| Gatunek | poezja |
| Forma | wiersz / poemat |
| Data dodania | 2026-03-09 |
| Poprawność językowa | - brak ocen - |
| Poziom literacki | - brak ocen - |
| Wyświetleń | 20 |

Dla Niej
Gdy świt maluje niebo różem,
A dzień nadchodzi, pełen blasków.
W sercu ciepło myśli się o Niej,
O Tej, co jest świętą Niewiastą.
Niewiasty życie z nieba dane,
Z miłością spojrzeć umie na świat,
W Niej dobroć chroni nieskończona,
Zakwita pokoleń nowy kwiat.
Mama kochana, to opoka,
W jej dłoniach ciepło, leczy rany,
Zawsze gotowa nam nieść pomoc,
W jej uśmiechu świat jest Kochany.
I każda z Was, Kobieto Droga,
Przez życie idzie z cną godnością,
Jasnym promykiem rozświetla mrok,
Budząc nadzieją, życiową treścią.
Niech ten dzień będzie pełen słońca,
Uśmiechu, radości i życzeń,
Bez wyjątku zasługujecie
Na miłość i uroczych uczczeń.
Sto lat!







