Przejdź do komentarzyO Drodze Krzyżowej:
Tekst 167 z 167 ze zbioru: Promyk świtu
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2026-03-06
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń51

O Drodze Krzyżowej:


Krew spływa z czoła, a cierń korony rani,

Pod ciężarem krzyża kołyszą się kolana.

Tłum szydzi, pluje i nienawiścią płonie,

A On, Syn Boży, milczy, mimo urągania.


Upada zmęczony, Matka w bólu płacze,

Szymon miłosierną dłonią cień rozjaśni.

Weronika chustą ociera Jego twarz,

Na płótnie odbity wizerunek święty lśni.


Stacja za stacją, ból i cierpienie rosną,

Lecz w każdym upadku nadzieja trwa niezmiennie,

Że z ofiary tej nowym życiem zakwitną.


Na szczycie Golgoty krzyż wznosi się wysoko,

Symbol zbawienia, miłości bezgranicznej,

W Jego ranach  życie jest spowite Opoką.


Limeryki do Stacji Drogi Krzyżowej:


Stacja I: Jezus skazany na śmierć

Temida ślepa, huśtawka losowa,

Czy skaże na śmierc, czy życie zachowa?

Jezusa skazuje,

Tlum krzyczy, pyskuje.

Prawda w tymże zgiełku cicho się ukrywa.


Stacja II: Jezus bierze krzyż na ramiona

Jezus krzyż wziął na swoje barki,

Ciężar ogromny, bez przymiarki.

Wyruszył w drogę,

Ubrany w togę.

Idąc za Nim, znikały gierki.


Stacja III: Pierwszy upadek Jezusa

Jezus upadł raz pierwszy w pyle,

Pod ciężarem win, które w sile,

Niszczą każdego, 5

Z żywota cnego.

Brak pamięci o Nim w mamidle.


Stacja IV: Jezus spotyka Matkę swoją

Napotkał w drodze Matkę, patrząc Jej w oczy,

W sercu ujrzał Symeona zew proroczy.

Melodie miłości,

Rwały łzy gorzkości.

Wspólnie szli bolesną drogą wśród przemocy.


Stacja V: Szymon z Cyreny pomaga Jezusowi nieść krzyż

Szymon z Cyreny, zmuszony nagle, 10

Pomógł Jezusowi dźwigać żagle. 10

Wspólny wysiłek,

Ulżył w cierpieniu,

Solidarność kwitła, w prostym magle.


Stacja VI: Weronika ociera twarz Jezusowi

Weronika zacna, z sercem czystym,

Otarła lica, w tłumie ciernistym.

Na chuście obraz,

Jezusa cna twarz,

Dowód miłości, w znaku spoistym.


Stacja VII: Drugi upadek Jezusa

Dusza skaleczona cierniem świata,

Jezusa do ziemi znów przygniata.

Mrok ustępuje.

Wiara króluje.

Łaskawość  w prawdę życie obleka.


Stacja VIII: Jezus pociesza płaczące niewiasty

Niewiasty płaczą, w żalu łez tony.

Jezus im mówi: `Nie płaczcie, dzwony,

Biją dla was, świeci

I dla waszych dzieci,

Lepszy los was czeka, trzymajcie piony.`


Stacja IX: Trzeci upadek Jezusa

Miłość zranona w pysze ginęła,

Jezusa w bólu, na ziemię pchnęła.

Krew się polała,

Cnota powstała.

Wstał,  a w moim sercu iskra drgnęła.


Stacja X: Jezus z szat obnażony

Z szat obnażony i  poniżony,

Wystawiony na szyderstwa strony.

Choć nie winien,

Cierpień zranień,

Lecz miłość większa, w Niej niezgłębiony.


Stacja XI: Jezus przybity do krzyża

Oblicze mego obrazu dopadło,

Jezusa już do krzyża przygwoździło.

Gwoździe w dłonie,

Gwoździe w stopy,

W obrazie, to co nikczemne odpadło.


Stacja XII: Jezus umiera na krzyżu

Jezus umiera, na krzyżu kona,

We Krwi granica już oclona.

Duszę Ojcu oddaje.

Zazieleniały gaje.

Ziemia zbawczym płaszczem otulona


Stacja XIII: Jezus zdjęty z krzyża

Zdjęty z krzyża, w matki ramiona,

Pieta zbawienia, cne znamiona.

Żal i rozpacz,

W sercu Matki.

Oto miłość Matki do Syna


Stacja XIV: Jezus złożony do grobu

W grobie złożony, kamień zatoczony,

Ciemność i cisza, pogrzeb zakończony.

Lecz to nie końca wątek,

To dopiero początek,

Zmartwychwstanie czeka, świat odkupiony



  Spis treści zbioru
Komentarze (1)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Nie czytałem nigdy limeryków o Drodze Krzyżowej.
W kraju gdzie jest duży kryzys wiary w społeczeństwie może w takiej formie dotrze do większości.
© 2010-2016 by Creative Media
×