Przejdź do komentarzypochwała
Tekst 133 z 255 ze zbioru: stopniowo
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz biały
Data dodania2015-05-16
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń1372


niech będzie pochwalony smutek

co jak pająk rozwiesza myśli

drzewa jak wyrzut pośród pustkowia

brudzą żywicą dłonie


żal zaprzedał się nocy

przemalował ściany węglem z kominka


snom jak znieczulenie co niby coś znaczą

jak strach zawsze samotny


wszystkim ranom na ciele i duszy

ledwie zabliźnione słońcem


rzeczom tylko widzialnym

niemocy  co usiądzie na krześle

jak czas zimą dłuższy


owoc co dojrzewa w mroku

bez smaku i barwy


  Spis treści zbioru
Komentarze (5)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Franciszkańskie, jakkolwiek minorowe :(

Z serdecznością :)
avatar
ano tylko ptaków na ramieniu brak :)
avatar
Mimo że w wierszu dominuje pesymizm, to jest to świetna poezja. A jej zobrazowanie kolorami jest rewelacyjne. Uwielbiam takie zestawienie barw.
avatar
Dla mnie, jest to ukłon dla życia, porażek i rozczarowań. Nie odnajduję w nim pesymizmu.

Cały wiersz w przepięknych porównaniach: "sen jak znieczulenie", "niemoc która siada na krześle", "drzewa jak wyrzut"...

Rzeczywiście, świetna poezja, a fotka niezwykła.
avatar
Nikt nie lubi smutku ale w życiu jest chyba potrzebny dla zachowania równowagi. Pięknie napisane :)
© 2010-2016 by Creative Media
×