Przejdź do komentarzyKacperek i inni
Tekst 2 z 24 ze zbioru: Zapiski z pogranicza
Autor
Gatunekpublicystyka i reportaż
Formaproza
Data dodania2017-03-06
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń1169

Kłopot z 6.letnim wtedy Kacperkiem był taki, że jego matka właśnie się rozwodziła z wiecznie nawalonym i napranym swoim chłopem/mężem/ojcem jedynego ich dziecka... mieszkając jednak w jego/chłopa/ojca itd. mieszkaniu wraz z małym, co chłopczyka bezapelacyjnie skazywało na piekło rodzinne nieustająco eskalujące, w rezultacie czego maluch był świadkiem takich scen i obrazów, że nie daj Bóg...


Moim zadaniem było codziennie odbierać Kacperka z jego przedszkola vis-a-vis szkoły i zajmować się nim później w moim domu (czy - przy lepszym słonku - na placu zabaw tuż obok) przez bite dwie-trzy i więcej godziny, po czym go odprowadzać na przystanek MPK i tam czekać na Kacperkową mamę, żeby ta po powrocie z pracy w Szczecinie przejęła go już w swoje stęsknione matczyne objęcia.


Praca z małym polegała w istocie na nieustannym z nim kontakcie i wymagała ode mnie maksimum uważności, ponieważ chłopczyk miał zaburzone poczucie bezpieczeństwa i non-stop dosłownie się `kleił`. Był przeokropnym gadułą i stawiał - w wieku 6 lat?? - miliony milionów pytań, domagał się bycia z nim i tylko z nim on line, i nawet chwile, kiedy np. rozmawiałam przez komórkę z jego czymś zaniepokojoną mamą, były dla niego istną męczarnią, i dosłownie `wił się` z niecierpliwości, żebym była już `tylko z nim`.


W przedszkolu jego rówieśnicy skarżyli się, że je `zaczepia i bije`, a własna rodzicielka już na samym wstępie naszych rozmów powiedziała o nim (cytuję) `oszołomek`, uprzedzając mnie, że synek jest od dwóch lat pacjentem poradni psychiatrycznej.


Przy całej tej niezbyt dla mnie radosnej perspektywie dziwnym przedziwnym trafem okazało się... że chłopaczek jest przerozkosznym, fajniutkim przedszkolaczkiem, i - kiedy wiedział, że jest bezpieczny - przytulał się do mnie, prowadzał mnie na spacerach za rączkę i przestrzegał zawsze przed tymi strasznyyyyymi straszliwyyyymi samochodami, i w ogóle w głowę zachodziłam, dlaczego służba zdrowia od dwóch lat zajmuje się takim kochanym maluchem zamiast bezzwłocznie przejąć kuratelę nad jego w kaftan zapętlonym ojcem?? Zadyma wieczna na krawędzi kryminału w najbliższej rodzinie, walka na śmierć i życie matki i tatki, zniknięcie ze sceny wszystkich dziadków i Kacperka babków oraz rozpad najważniejszych więzi zaowocowały tym, że dziecko  kilka lat wstecz zaczęło się moczyć?? miało kolosalne problemy z koncentracją i nocne koszmary?? a jego społeczne zachowania stały się źródłem troski... kochanych psychiatrów??

  Spis treści zbioru
Komentarze (2)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Coś na podobny temat kiedyś, w ciągu kilku lat doświadczyłem, co dało mi przekonanie, że psychiatrzy są w znacznej części przypadków, nie tyle lekarzami i pomocnikami w biedzie choroby,co jakby swoistego rodzaju, łowcami przypadków, podobnie, jak czasami prawnicy, czy inni, w pewnym sensie uprzywilejowani, z racji swej swoistej, pozycji.
avatar
Dobrze, że Kacper miał kogoś takiego jak Ty. Na pewno te jego zaburzone poczucie bezpieczeństwa ulegało poprawie, kiedy spędzaliście razem czas. Tytuł brzmi "Kacperek i inni", i właśnie, ile tych "innych" jest? Czyli dzieci z jakiegoś powodu cierpiących przez niewłaściwych rodziców, niedojrzałe traktowanie, lekceważenie, bo są tylko dziećmi. Dorośli popełniają błąd myśląc, że dzieci zawsze będą dziećmi, jakby miały nigdy nie dorosnąć. Dorastają jednak szybko, i niestety często borykają się potem z demonami przeszłości.Które, jak napisał jeden z czytelników, wyłapywane są przez psychiatrów, ale czy faktycznie przepędzane na dobre?
© 2010-2016 by Creative Media
×