płaczę. nic nie wychodzi tak gładko jak wiersze. 

bo w życiu chodzi o to, by schodzić o czasie. 

czasie mój utracony! ja, czy ty? kto pierwszy?

uwiązani do mowy, która nic nie znaczy? 

gram uśmiechnięte role, wyciągam ramiona, 

w nozdrzach świdruje zapach właściwej godziny. 

w zanadrzu magazynek słów nie wymówionych, 

jak mdląca strużka smaku roztartej maliny. 

cóż? śmiesznie i naiwnie - w trzy minuty wierszyk. 

rymy stroją się same, rytm liczą klawisze. 

do diabła z tą poezją! tylko męczy duszę! 

wszystko niewykrzyczane zastygło, by milczeć.