Świat nie potrafi dźwigać ciężkich słów.

Ucieka wzrokiem.

Zamyka powieki.

Wszystkie marzenia trzeba

schować głęboko,

w  zakamarkach –

dzikich, brudnych, moich własnych przestrzeniach życia.

Małe pudełeczko,

w które próbujesz mnie upchnąć.

Jest mnie w nim za dużo.

Za dużo żywego, pulsującego.

Ciasno.

Ciemno.

Zimno.

Wypływam na wierzch

jak krew,

która postanowiła nie umierać.