Deszcz w Komracie

Szłam obok cerkwi. Moja czarna parasolka unosiła się jak wrona uwięziona w dłoniach.  Wiatr się wzmagał, szarzało od wschodu, gdzieś tam pohukiwał Pan Piorunów.

Sklepy powoli się zamykały, bałam się, że nie zdążę się schronić.

W ostatniej chwili zamknęły się za mną drzwi sklepu z bielizną, krainą podniet i kobiet.

Byłam wolna, nie chciałam, tak jak inne, marnować życia z lokalnym chłopaczkiem, który i tak wyjechałby do Polski na budowę, a w tym czasie drugi napatoczyłby się z kwiatami.

Wszystkie te majtki i staniki miały kolorystykę laluń z blokowisk.

W Komracie nie ma nic oprócz dziwnego języka i cerkwi.

Deszcz ustał, blade chmury lecą, flotylla statków Obcych.

Biegnę przed siebie, zrzucam buty.

-Hajda!- Wołam.

I tak do domu. Niech mówią, że jestem wariatką. Ja i tak się pakuję, będę sprzątać w jakiejś budzie w Kiszyniowie, a potem może Bukareszt albo Kraków?