mieliśmy tyle do powiedzenia

my którym mówić nie było wolno

tego co w niedopowiedzeniach

wezbrało jak górski potok

kontrolowałeś wymowę gestów

którą czytałam chciwie

z kuli na której bielały ci palce

moje we włosach ukryłam

tylko źrenice nie milczały

o drżących niedomówieniach

jakby niczego nie wiedziały

o naszych `dostracenia`

i nas zdradziły zdradziły

i za daleko zaszły łzami

straciliśmy siebie z oczu z oczu

by żyć `dostraceniami`

głupcy