Przejdź do komentarzyIdeał
Tekst 6 z 21 ze zbioru: różne
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2013-11-14
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń2347

Człowiek z mniemaniem, pomału,

ciągle szuka ideału.

Czasu nie liczy. Wciąż zwleka.

Czas mu przez palce przecieka.


Nie widzi, jak ślepy, tego,

iż życie nie wstrzyma biegu.

Że trzeba trzymać jego rytm,

na czas odciskać własny ryt.


Inaczej w leciech, na starość,

w żalu wspomni doskonałość.

Tę, do której ciągle dążył.

Bez skutku. A żyć nie zdążył.


  Spis treści zbioru
Komentarze (6)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Bardzo ciekawie, z przymrużeniem oka, napisałeś o istotnych problemach ludzkiej egzystencji.
avatar
Janko, odebrałeś właściwie przesłanie. Mniemam, że właściwie zrozumiałeś "Człowiek z mniemaniem".
avatar
Pewnie ideał też się zdarza,
jednak wyłącznie na obrazach.
Wisi na ścianie piękny i gładki,
nie uskutecznisz z nim nawet gadki.

:)
avatar
Kto lubi, niech w obrazie
ideału poszukuje.
Wolę nawet z bruzdami,
gdy bliską duszę poczuję.
avatar
Przypadkiem trafiłem na ten mój stary utwór. W jednym miejscu rytm mi nie gra.
Teraz zmieniłbym na:
"na czas w nim drążyć własny ryt".
avatar
Zaglądnąłem, wróciłem do tego starego utworu. I znowu mi się nie spodobał. Poprawiam zwłaszcza trzecią strofę oraz minimalnie czwartą. Chyba brzmi lepiej...:

Nie widzi, jak ślepy, tego,
iż życie nie wstrzyma biegu.
Kto chce utrzymać jego rytm,
nie z ideału rzeźbi byt.

Inaczej w leciech, na starość,
z żalem wspomni doskonałość.
Tę, do której ciągle dążył.
Bez skutku. A żyć nie zdążył.
© 2010-2016 by Creative Media
×