Wiesz, kłamstwo jest potrzebne światu,

jak powietrze do oddychania.

Prawdą można się co najwyżej udławić.

Zaczynasz świat wieczorem

i opowiadasz go sobie po cichu.

Ja nie mam już świata.

Otacza mnie brak twoich oczu

i usta, które nie przylgną, jak kiedyś.

Może do kogokolwiek.

Słowami już nie opowiem.

Wymykasz się `myślą i uczynkiem`,

a zaniedbaniem przybijasz codziennie

Chrystusa do krzyża,

a przecież to jest możliwe...

`wstań i zostań`.

Zacznijmy znowu od kłamstwa.

Prawda go kiedyś zastąpi,

bo przecież nie ma innego wyjścia.

Ściany są coraz grubsze,

a słowa nie znają drogi.

W szaleństwie jest pewna metoda,

tym bardziej, że tory idą donikąd,

a miasto oddycha wspomnieniami.

https://youtu.be/CHk5SWVO4p8