Tekst 4 z 4 ze zbioru: pisane o zmierzchu
Autor | |
Gatunek | poezja |
Forma | wiersz / poemat |
Data dodania | 2018-07-11 |
Poprawność językowa | |
Poziom literacki | |
Wyświetleń | 1212 |
![](/img/grad_line1.gif)
Tylko mi pozwól, Panie, odnaleźć siebie w sobie,
by nazwać nienazwane i stanąć znów na nogi.
Tylko mi daj te chwile, gdzie uśmiech drogowskazem,
gdzie słowo nic nie znaczy w bezkresie wyobrażeń.
I daj mi jeszcze tylko szczerych i wiernych wrogów,
takich, dla których jestem bez skutku i powodu.
Nie proszę o przyjaciół, ci się zjawiają sami
cisi i bezimienni, zawsze niespodziewani.
Albo mi nic nie dawaj, Ty przecież wiesz najlepiej,
wystarczy, że pozwolisz po prostu być człowiekiem.
oceny: bezbłędne / znakomite
Opisać sedno jest tak trudno, więc "nazwać nienazwane". Uśmiech staje się ważniejszy od słowa, tak, często tak jest. I cóż, jeśli wróg jest ciągle ten sam i szczery, innych wrogów nie ma, to można być spokojnym, bo przejawy wrogości są przewidywalne, obliczalne.
I po tych prośbach jest wycofanie się, wystarczy być człowiekiem. Choć nie, tu jest jeszcze ta ufność, wynikająca z wiary.
Brzmienie bardzo melodyjne ze względu na czternaście sylab ze średniówką i rymami.
oceny: bezbłędne / znakomite
oceny: bezbłędne / znakomite