Przejdź do komentarzyMocne spanie
Tekst 8 z 25 ze zbioru: Niezwykłe przygody i przeżycia
Autor
Gatunekbiografia / pamiętnik
Formaproza
Data dodania2018-10-15
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń335

Mocne spanie


Jestem śmieszką. Wszyscy o tym wiedzą. Ja też. Ale tym razem, to już naprawdę mam się z czego śmiać. Akurat opowiadamy sobie z przyjaciółmi wydarzenia minionej nocy. A cóż to się takiego w nocy wydarzyło? Ano wydarzyło się to, że moi rodzice wraz ze swoimi przyjaciółmi wybrali się na dansing do „Okrąglaka”, tzn. do Restauracji Międzybrodzkiej, pozostawiając mnie (15-latkę) i mojego 4-letniego braciszka Wojtusia samych w domku campingowym. I nie byłoby w tym nic śmiesznego, gdyby nie fakt, iż rodzice, idąc potańczyć, zapomnieli zabrać ze sobą kluczy. Może to też jeszcze nie takie śmieszne, ale kiedy dodam, że po powrocie na pole campingowe nie mogli się dostać do naszego domku, a liczyli na to, że ja im otworzę i wpuszczę do środka (spałam na łóżku akurat przy samych drzwiach wejściowych), i się niestety mocno przeliczyli, to to, zaczyna być już choć trochę śmieszne. No, przynajmniej dziwne. Dlaczego? Ano dlatego, że choć tłukli wraz z przyjaciółmi do drzwi jak najęci, to ja i tak się nie obudziłam i im nie otworzyłam. A że długo to ich tłuczenie trwało bez efektu, moja Mama wreszcie spanikowała i narobiła larum na całe pole campingowe, krzycząc, że na pewno coś się stało jej dzieciom. A że też Mamusia głosik ma niczego sobie, nietrudno sobie wyobrazić, że po chwili wszyscy urlopowicze na naszym polu campingowym byli na nogach. Nawet młodzież. Wszyscy bardzo się wystraszyli i próbowali pomóc. Każdy na swój sposób. I tak: jedni pomagali tłuc do drzwi, inni tłukli w okna, a jeszcze inni próbowali nawet potrząsnąć domkiem. Wreszcie gospodarz naszego pola campingowego, w zupełnej już desperacji, złapał za siekierę i zaczął wyrąbywać zamek u drzwi. Kiedy to mu się w końcu udało, i drzwi stanęły otworem, wszyscy wparowali do środka. Moja Mama przerażona do ostatnich granic, z krzykiem rzuciła się natychmiast na mnie i wyszarpała mnie z betów. Po czym postawiła do pionu i łamiącym się głosem zadała pytanie:

— Dziecko, co się stało?!

A ja jej na to (ponoć zupełnie spokojnym głosem):

— Nic się nie stało, bo bym wiedziała... Przecież nie śpię. Pilnuję Wojtusia — po czym opadłam na łóżko, i przyjmując pozycję embrionalną, ponownie zapadłam w głęboki sen

Gdy mi to na drugi dzień wszyscy opowiadali (każdy swoją wersję), to sama nie mogłam uwierzyć, że mam tak mocne spanie. Że Wojtuś się nie obudził, to zrozumiałe, był jeszcze malutki. Po całodziennych emocjach i wysiłku przy zabawach wieczorem usypiał prawie na stojąco. Ale ja? Dlaczego ja się nie dałam obudzić? Trudno mi powiedzieć. Naprawdę nic nie słyszałam. Tak że nic innego mi nie pozostało, jak tylko śmiać się z tego wydarzenia. A że wszyscy też się już tylko śmiali, śmiało mi się tym radośniej. Każdy ze śmiechem opowiadał mi o swoich wrażeniach z „ratowania” mnie i Wojtusia oraz o mojej minie, jaką miałam po obudzeniu przez Mamę. A ja śmiałam się z nich, gdyż oczami wyobraźni widziałam ich wszystkich jak w rozchełstanych piżamach biegają po nocy po polu campingowym, szybko i chaotycznie, niczym bakterie pod mikroskopem. I jak z wytrzeszczem oczu i z rozdziawionymi buziami wciskają się hurmem do środka po otwarciu drzwi. (Że też ten malutki domek campingowy to wytrzymał i się nie zawalił, do dziś się dziwię). O rany, to był widok! Myślałam, że pęknę ze śmiechu, tak mnie ten widok bawił. Żałowałam, że go miałam przed oczyma tylko w mojej wyobraźni, a nie w rzeczywistości. No ale cóż, to było niemożliwe, gdyż w wydarzeniu tym w dwóch osobach wystąpić nie mogłam. Musiała mi więc wystarczyć moja wyobraźnia. A że mam ją dość bujną, śmiałam się co rusz.



* Zdjęcie na szczycie Góry Żar w Międzybrodziu.



  Spis treści zbioru
Komentarze (3)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Emilio, te moje młodzieńcze wspomnienia dedykuję Tobie. Wspomniałam Ci o nich pod Twoim artykułem o śnie wg naukowców.

Nigdy nie miałam i nie mam problemów ze spaniem. Zawsze śpię snem sprawiedliwego. A jak byłam dzieckiem i młodziutką dziewczyną, to chyba nawet tornado nie od razu zdołałoby mnie obudzić. Nie wiem, czemu tak ze mną było. Było, bo w dorosłym życiu, od kiedy przyszły na świat moje dzieci, już tak twardo nie spałam. Siła wyższa. Ale od kiedy dzieci wyfrunęły z gniazda, znów sypiam twardo. Nie do tego stopnia co kiedyś, ale nadal nie wiem, co znaczy bezsenna noc. Usypiam zawsze o tej samej porze i jak już usnę, śpię jak zarżnięta... Eee, to niezbyt ładnie zabrzmiało... No dobra, to niech będzie — jak suseł.
W młodzieńczych latach zdążyłam jednak wiele różnych przygód przeżyć z tym moim mocnym spaniem w tle. A jeszcze więcej przeżyli moi bliscy.
W mojej autobiografii na wesoło pt. "Narzucona autobiografia" opisałam jeden taki przykład mojego "talentu" do mocnego spania. Oto i on.
avatar
Kiedyś rozpoznawano siedziby dobrych ludzi po śpiewie i muzykowaniu, jakie się zza ich ścian zawsze rozlegały - dzisiaj w ogóle przestaliśmy śpiewać i grać.

Jakiż to cud nad Wisłą, że niektórzy z nas w ogóle potrafią się jeszcze śmiać! Z siebie śmiać zwłaszcza.

Też tak mam, że albo śpiewam (także na lekcjach rosyjskiego), albo gram (nie tylko na skrzypcach) - albo pękam ze śmiechu. To nas wszystkich bardzo zbliża.

Dzięki, Kochana, za piękną dedykację :)
avatar
Masz rację, Emilio. Coś złego z ludźmi się dzieje w ostatnich latach. Dobrobyt idzie do góry, a szczęście ludzi w dół. Ludzie są coraz bardziej sfrustrowani. Nie rozumiem tego procesu.
Dobrze, że choć my, osoby pozytywnie nastawione do życia się odnajdujemy i dzielimy swoją wrażliwością i radością życia.
Zamieszczę dzisiaj moje wspomnienia z tej smutnej "degrengolady" ludzi w dzisiejszym świecie. Pozdrawiam serdecznie!
© 2010-2016 by Creative Media
×