Przejdź do komentarzyGruby Maciek
Tekst 21 z 30 ze zbioru: Rymowanki dla dzieci
Autor
Gatunekobyczajowe
Formawiersz / poemat
Data dodania2018-11-21
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń455

Gruby Maciek


Gruby Maciek siedzi pod sosną

Z miną coraz bardziej żałosną.

— Chcę grać w piłkę z kolegami —

Mówi do siebie, wierzgając nogami.

— Dlaczego nikt grać ze mną nie chce?

Poczekajcie no! Kiedyś ja nie zechcę!...

O co im chodzi? Żem za gruby?

Że na meczu nie przyniosę chluby?

Ja… gruby?! Wcale nie!

Jestem piłkarz — co się zwie!

Kopać piłkę, strzelać gole…

Właśnie to chcę… i to wolę!

A że lubię też i jeść,

Tego niejadki nie mogą znieść.

Jem, bo chcę być zdrowy

I na wszystko być gotowy.

Jem, bo rosnę — i jeść trzeba:

Dużo mięsa, dużo chleba...

Też nie gardzę słodyczami,

Kiedy mam je przed oczami.

Kto je dużo, szybko rośnie,

I na jawie i we śnie,

Więc ja rosnę… oni nie.

Kto jest lepszy? Ja… No nie?


Gruby Maciek siedzi pod sosną

Z miną już bardziej radosną.

— Zaraz wstanę i im nagadam…

Tylko cukierki powyjadam...

Ojej! Co to? Ciężko wstać!...

Muszę raz jeszcze spróbować.

Ufff, źle coś ze mną… Kto to wie,

Może „gruby” Maciek za dużo je?

Może trzeba mniej słodyczy jadać?

Między posiłkami nie podjadać?

Przed telewizorem z chipsów zrezygnować?

No i się czasami pogimnastykować?

Tak, tak zrobić chyba muszę,

Bo biegając, aż się duszę.

Brak mi siły, no i tchu…

Super pomysł!... Juchuuuu!


No bo: — „Jeśli nie chcesz swojej zguby,

Mniej podjadać musisz luby”.


No i: — „Je się po to, aby żyć,

A nie po to, żeby tyć”.


Mądre są te maksymy babcine...

Przyznaję: za mą tuszę sam ponoszę winę.


Schudnę!!!


I nikt już nie nazwie mnie: „Maciora”,

Ani też: „Gruby Macio” nie zawoła.


  Spis treści zbioru
Komentarze (4)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Takiego grubego Maćka zawsze brali na bramkę, bo wypełniał dużo przestrzeni ;) Ale poważnie mówiąc grubszy zawsze i teraz też, miał/ma kolokwialnie mówiąc przegrzane.
Kiedyś na całą klasę był jeden grubszy. Teraz chudych można liczyć na palcach u jednej ręki. Smutne znaki czasu.
avatar
Zgadzam się Tobą, Agnieszko. Tak było. Pracowałam w szkole i pamiętam tylko pojedynczych grubasków, że się tak wyrażę. ;)
Mówisz: "Smutne znaki czasu"? Tak, komputery, komórki, zaopatrzone sklepy... itd., są wielką atrakcją dla dzieciaków. Do tego namiar pochłanianego jedzenia, brak ruchu, notoryczne zwolnienia z W-Fu i... Opłakany skutek widać aż nadto... A w przyszłości te biedne dzieciaki, cierpieć będą na przeróżne choróbska.

Za taki stan rzeczy winę ponoszą przede wszystkim rodzice. (Zresztą, rodzice w ostatnich latach też się porządnie roztyli). A potem szkoły. Bo jakoś nie widać w nich właściwej edukacji w tym względzie.
avatar
Anoreksja i bulimia - oraz inne ich wariacje - to signum tempora XXI stulecia. Futurolodzy twierdzą, że w tym tempie żarłoczności ludzkość jak ten mityczny smok Uroboros sama siebie w końcu z kretesem pożre.

Temat palący!!
avatar
O tak, Emilio, powszechna otyłość to znak naszych czasów. Brzydki znak, podobnie jak wszechobecny plastik. Przyszłe pokolenia z pewnością to będą nam zarzucać.
© 2010-2016 by Creative Media
×