człowiek to nie jest miara skończona

wciąż się odradza trwa tysiące lat

i od prawieków pragnie pokonać

nieskończoności śmiertelny ślad

wciąż zapatrzony w płomienie miasta

pływa po wodach spienionych mórz

nie przywołuje go żadna gwiazda

zamknięty czeka w sezamie burz

w szufladach myśli zapasów tysiąc

mogłyby wykrzesać życie na nowo

lecz na to życie nie da się przysiąc

ludzki porządek wyklucza słowo

na mapie świata w dolinach dni

plącze wciąż sieci i drogi myli

ciągnie za sobą sparciały sznur

na samobójstwo już się nie sili

by sens uchwycić biegnie na oślep

codziennie żyje w bezdennej matni

zmienia się w popiół ludzkości portret

nie pierwszy raz już i nie ostatni