Przejdź do komentarzysekcja sportowa
Tekst 25 z 80 ze zbioru: Grafoszamania
Autor
Gatunekbiografia / pamiętnik
Formaproza
Data dodania2012-10-30
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń1804

Chodzi o to, żeby wartościowa książka trafiła do wartościowego czytelnika. Przeszkodą może być wydawca, który czasem zachowuje się jakby stał na bramce przed dyskoteką, kiedy my próbujemy przemycić ducha w piersiówce. Dodatkowo wypomina nam nasze obuwie, że jest wojskowe, albo sportowe.

No to nie idziemy na dyskotekę, ale nadal idziemy chociażby dlatego, żeby nie stać w miejscu. Stąpamy po wybielonych śniegiem zakamarkach tam, gdzie nas zaprowadzą nasze nogi. Na wojnę, albo na salę gimnastyczną, żeby ogrzać nie w transowej chuci, ale w sportowym ferworze nasze zimne serca. W oddali słyszymy salwę ofiarnego kozłowania, co utwierdza nas w nadziei, że zagramy m e c z a. Idziemy...

Ze skrzącym się w świetle latarni płatkiem śniegu, co nam wpadł do oka. Z palcami przymarzniętymi do ucha reklamówki z piłką. Z ustami, które nie mają nic do powiedzenia poza liczbą określającą wynik.

Jesteśmy na miejscu. Rozgrywamy i rzucamy... trochę komediowo romantycznie, trochę też fantastycznie...


SUFLER w ODDALI


Człowiek sparaliżowany, który dysponuje pewnym zapleczem finansowym, postanowił wyjść poza obręb swojego mieszkania. Nie miał jednak na myśli przejażdżek wózkiem elektrycznym. Był sparaliżowany od pasa w dół. Przed podróżami specjalnym wózkiem inwalidzkim, poza uciekającymi spojrzeniami przechodniów, najbardziej zrażało go manipulowanie mięśniami języka obślinioną gałką, co służyć by mu miała za ster.

Zdecydowany na opuszczenie nie tylko swojego mieszkania, ale też i jakby ciała, wybrał opcję dużo bardziej nowatorską od samobójstwa. Postanowił patrzeć na świat oczami czyimiś, oczami wypożyczonymi, gotowymi w swoim wypożyczeniu spoglądać tam, gdzie on chciał. Wynajął pewną młodą dziewczyną, która przy pomocy miniaturowej kamery z mikrofonem, zainstalowanej w okularach transmitowała na żywo wszystkie swoje codzienne perypetie. Dzięki

zamontowanym w klipsie głośniku, nie tylko przekazywała mu swoją perspektywę, ale też odbierała jego sugestie, wskazówki, a z czasem najzwyczajniejsze polecenia. W umowie znalazł się ustęp zabraniający telespektorce wyjawienie komukolwiek jakichkolwiek informacji na temat swojego pracodawcy. Jego tożsamość nie była ujawniana. Dla telespektorki był „Molierem”. Nie znała jego prawdziwego imienia i nazwiska. Nie mogła też nikomu mówić o samym fakcie interaktywnej transmisji.

Relacja między nim, a telespektorką, wobec rodzącej się w niej frustracji związanej ograbieniem jej z prywatności, stawała się coraz bardziej toksyczna. W pewnym momencie dziewczyna zastrzegła sobie, że do dyspozycji Moliera może być tylko przez sześć godzin dziennie. Wcześniej dzieliła się z nim swoim życiem przez godzin dwanaście. Zgodził się choć niechętnie. Czas swobody telespektorki szybko wypełnił transmisją od nowo-wynajętego telespektora.

Z czasem ujawniły się w nim skłonności do czegoś, co sam w myślach nazywał „wielką manipulacją”. Postanowił zabawić się w kupidyna i kierując na przemiennie raz nią, raz nim krzyżował drogi dwójki telespektorów, prowokując narodziny pożądania, miłości, zazdrości,

nienawiści.


Pudło. Piłka odbiła się od obręczy.

  Spis treści zbioru
Komentarze (3)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Choć tekst jest ciekawy nie do końca go pojmuje. :)
avatar
Wiem, też bym się nie połapał bez kontekstu. Teksty z tego okresu są bardzo "szalone", ale jak to już kiedyś napisałaś może trochę "inspirujące". To jest dziwnie podany (tak jak dziwnie można podać piłkę grając w kosza) pomysł (surowy) na powieść, albo scenariusz - Sufler w oddali. Szukam kogoś (najlepiej dziewczyny/kobiety), dzięki swoim doświadczeniom nada wiarygodność postaci telespektorki. Innymi słowy chciałbym to napisać we dwoje. Wierzę w ten pomysł. Może Ty? (spróbujesz)
avatar
Pod wspólnym tytułem "sekcja sportowa" rozdzielone podtytułem(? a może to kolejny rozdział?) dwa JAKBY różne światy - w 1. części w scenerii nocnej zimy mowa o kimś nieokreślonym bliżej, tylko w domniemaniu młodym i płci męskiej (bo nocne Marki - po selekcji u bramkarza dyskoteki? - to zwykle młodzi mężczyźni, ale przecież na te transy chodzą też stare dziadki po 40-tce), reprezentowanym tutaj przez niesprecyzowaną liczbę mnogą "nie idziemy", "stąpamy", "nasze nogi... nas zaprowadzą", "zagramy mecza". Jacyś młodzi ludzie dokądś idą nocą z piłką w reklamówce. Przestrzeń przed nami zarysowana niejasno, ale... to chyba jakieś miejskie boisko do koszykówki. "Jesteśmy na miejscu. Rozgrywamy i rzucamy... trochę komediowo romantycznie, trochę też fantastycznie..."

"Sufler w oddali" - to rzecz o szkicowo nakreślonym kalece na wózku inwalidzkim z ksywą Molier, który wynajmuje dwoje młodych telespektorów po to, by z pomocą kamery transmitowali mu on line "wszystkie swoje codzienne perypetie" włącznie z rodzącym się ich wzajemnym uczuciem itd.

Tytułowym suflerem nie jest jednak ani sam inwalida Molier, ani telespektatorzy. To ktoś spoza narracji.

To, co spaja obie te historie - to fraza końcowa: "Pudło. Piłka odbiła się od obręczy."

Świetna, finezyjnie podana proza.
© 2010-2016 by Creative Media
×