Przejdź do komentarzyu jubilera
Tekst 2 z 15 ze zbioru: człowiekowi
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz biały
Data dodania2011-08-05
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń1847

cierpienie uszlachetnia


byłam kamieniem

jestem klejnotem

lgnę do szyby w gablocie

obślizgłą i obleśną gładkością swej struktury

ślinię się na widok prawdziwego życia

i duszę

zachłystując się powietrzem


potem oglądającym mnie lśnię

z wdzięczności za odurzenie

  Spis treści zbioru
Komentarze (8)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Niesamowite spostrzeżenia. Ciekawy wiersz. Pozdrawiam.
avatar
O poezji nie ma tutaj mowy.
avatar
Bardzo dobry wiersz. Pozornie bardzo prosty, ale ma w sobie wiele poezji oraz wyzwala silne emocje.
avatar
To prawda, pan Janko, jeśli pisze, pisze obszerny komentarz. Ja chcę uzmysłowić Państwu, że nie ma tutaj poezji, że znaleźć można ją na palcach jednej ręki. Jestem czytelnikiem, zachowuję się jak czytelnik: TAK - NIE. Twój argument nie jest pozbawiony sensu, jednak napiszę, że w stosunku do moich "ocen" lokalni poeci zachowują się daleko od poprawności.
Poczytaj.
pozdm.
avatar
Kathrin, Ty mnie znasz ! Wszystko w temacie. Dziękuję Ci.
avatar
Lawina prowokuje, też dobrze.
avatar
regina, janko , wrzos10, dziękuję Wam za miłe przyjęcie do grona, potem już choćby potop...:)
avatar
wspaniale jest znaleźć takie klejnoty - niekoniecznie u jubilera - lśnij, Estero, ile masz sił !
© 2010-2016 by Creative Media
×