nazywają mnie... mieszkający za górami,

a czasami - tańczący ze stokrotkami.

Makową czerwień przyklejam do ust

i oczy oprawiam w chabry.

trawą przetykam włosy,

a dmuchawcami rozsyłam

westchnienia roztargnionej wiosny.

Garda połyskuje porannym niebem,

gubiąc w drobnych falach

kontury skalnych fortyfikacji,

a ja ciągle nie mogę oderwać oczu

od połyskujących czerwienią lakieru

twoich małych stóp zanurzonych

w krystalicznym spokoju

pulsującego majestatu.

https://youtu.be/WkOy4T3jRIY