Przejdź do komentarzyWypas białych myszek
Tekst 13 z 86 ze zbioru: PAMIĘTNIK SKLEROTYKA
Autor
Gatunekpublicystyka i reportaż
Formaproza
Data dodania2017-02-08
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń2266

Wielokrotnie wypowiadałem się (w felietonowej formie) na polityczne i społeczne tematy i zazwyczaj natykałem się na komentarze świadczące o kompletnym niezrozumieniu tego literackiego  gatunku. Między innymi zarzucano mi, że nie piszę wystarczająco merytorycznie. Słusznie, bo felieton nie jest pryncypialną i uniwersalną rozprawą naukową. Nie jest też poradnikiem z nawiedzonymi receptami.

To fraszka, błahostka, literacki pyłek; lekka forma sygnalizacji omawianego zjawiska, na które autor chce  zwrócić uwagę, a tym samym -  zmusić czytelnika do zastanowienia się nad przedstawionym problemem. Do refleksji. Co nie oznacza, że ma go pouczać i w napuszony sposób strofować; felieton służy jako dodatek do kawy i z tej racji nie jest monumentem, drogowskazem, zbiorem nieomylnych instrukcji.

Tak więc zarzucanie felietoniście, że pisze teksty lekkie, nie ma podstaw. Przeto mam w sobie coraz mniej ochoty na lekturę - politycznych. Gdyż teksty obiektywne, wyważone, oceniające komentowane wydarzenie ze wszystkich stron, przestały być wiarygodne.

Sądzę, że nie ma dzisiaj zapotrzebowania na rozsądek, cierpliwość i spokój. Na rozmowy bez wyskakiwania z papci; by w dzisiejszych czasach mogły odnieść skutek, muszą być bezstronne inaczej. Czyli: wyposażone w jak największą ilość idiotyzmów. Oszczerstw, pomówień i prowokacji prezentowanych jako STAWANIE W PRAWDZIE.

Tu zaznaczę:  nie jestem wesoły zombie lub rozpustny karawaniarz. Nie mam w sobie grama małostkowości. Potrafię być spoko, wyluzowanym, zachowującym umiar, proporcje i dystans. Wiem, co to nastrój i dzika balanga. Ale gdy mam widzieć coś, czego nie ma, to już wolę raczej pasać białe myszki; być politycznym marzycielem. Wolę wierzyć w bociany rozmnażające się w kapuście i czuć się, jak krasnoludek wierzący w dzieci.

Ja, niewidomy snajper, wolę nie mieć racji w tym ustępie. Nie dostrzegać aktualnych blokad postępu. Mieć alergię na czarne, a widzieć wyłącznie różowe strony życia. Bywać w idyllicznym towarzystwie fiołków i nenufarów. Cieszyć się na umór. Z byle powodu chłeptać radochę. Ot, ktoś pokaże mi paluszek, zagrozi łaskotaniem, a ja w zaraz w śmiech. Rechot płynący prosto z gołębiego serca.

Chcę pisać o łąkach pachnących poezją. Zamiast rozwodzić się nad politycznymi głupawkami, chcę zwiedzać, podróżować, być wolnym od przesądów i urojeń. Otaczać się mądrzejszymi od siebie i czerpać z nich wzór. Trzymać się z daleka od dennych rozporządzeń, ideologicznej papki, bankruckich dyrektyw i wątpliwych ordynacji.

Od kodeksów wyznaczających mi linię postępowania. Określających, kto może, a kto nie powinien być moim sąsiadem, przyjacielem, czy wrogiem. Co mam czytać, a przed jakimi tekstami uciekać na drzewo. Do jakiego teatru chodzić, a jakie omijać szerokim łukiem.  Kogo szanować, a komu dawać sójkę w bok.

I tak mrucząc pod zdegustowanym nosem, zdałem sobie sprawę, że od przeszło roku jestem na rozdrożu: nie mogę się nadziwić, że ludzi subtelnych, a na dodatek - humanistów oblatanych w logicznym rozmyślaniu,  nie stać na protest, gdy widzą, jakimi METODAMI są wprowadzane ZMIANY; np. nocnym głosowaniem w ubezwłasnowolnionym Sejmie, kategoryczną odmową dyskusji opozycyjnym  posłom, zatrudnianiem pociotków i totumfackich na wysokich stanowiskach w rządzie,  miotaniem dyrdymałami na temat nieszczęścia smoleńskiego, „naprawianiem” demokracji rękami prokuratora ze stanu wojennego, tolerowaniem bojówek faszystowskich w Polsce.

Po obu „ideologicznie zacietrzewionych” stronach widać rozdygotany i strwożony chór dyskutantów, a do ich nerwowych wokaliz dołączają się watahy publicystów i redaktorów pism decydujące o kształcie artykułu. O jego tak mętnym przesłaniu, że aż trudno dociec: napisany został za, czy przeciw. Chwali, czy gani. Grozi, czy głaszcze.

Trwoga bierze się stąd, że sami nie wiemy, czego chcemy.  To znaczy niby czegoś chcemy, ale nie wiemy, jak. Mamy setki koncepcji, lecz przeważnie kiepskich; dokuczają nam wahania, liczne wątpliwości, tak że jesteśmy w stanie wiecznego zawieszenia, w paranoicznym rozkroku, jakbyśmy robili szpagat przed nieistniejącą publiką

Jako społeczeństwo jesteśmy od wieków na początku wchodzenia w demokratyczne buty. Staliśmy się specjalistami od zaczynania od zera; jesteśmy ciągle na dorobku, w odbudowie, stale bez cienia pewności, co stworzymy.

Nie widzimy tego, że zostaliśmy oszukani? Że w kampanii wyborczej mówił nam PiS o potrzebie referendum, niestosowaniu podziałów w narodzie, walce z korupcją i nepotyzmem, a już na drugi dzień po wygranych wyborach zaczęli postępować odwrotnie?



.



  Spis treści zbioru
Komentarze (10)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Ludzie dużo mówią,i nie ma się czym przejmować,dopóki nie obracają mowy w czyn.
avatar
Ale z postawionymi przez Autora tezami nie do końca się zgadzam...

;)
avatar
To chyba rozpacz przemawia, że autor tak małą wagę przywiązuje do protestów. Może bardziej chodzi o ich efekt, który jest niewielki.
Niestety, jedna część społeczeństwa chce wierzyć, że jest dobrze, więc akceptuje bez zastrzeżeń bezprawne metody. Druga część społeczeństwa (głównie ludzie młodzi) zajęta jest swoimi sprawami i jeszcze nie poczuła na własnej skórze dobrze tych zjawisk, o których autor pisze. Trzecia część społeczeństwa buntuje się, ale jest mniej lub bardziej w rozsypce. Do zmian może dojść tylko, jeśli druga część poczuje boleśnie, że państwo okrada ją z wolności i jeśli trzecia część będzie lepiej zorganizowana, a na czele staną ludzie nowi, jeszcze niezepsuci i odporni na pokusy stanowisk. Tak to widzę.
Ponieważ ten okropny stan wprowadzania bezprawnie lub tylko dla własnych celów politycznych zmian trwa już tak długo, a metody są tak nieprawdopodobnie bezczelne, jasne jest, że normalny człowiek naznaczony jest zmęczeniem tą sytuacją i marzy o łatwiejszym życiu i ignorowaniu polityki. Miejmy nadzieję, że takie fazy szybko ludziom mijają i wraca zaangażowanie w to, co się wokół dzieje.
avatar
To bezczelność i buta poprzedniej koalicji popchnęła Polaków do dokonania takiego, a nie innego wyboru. Bo oni będą inni. Więc nawet jeśli nam się to nie podoba to co się dzieje, to sprzeciw od razu lokuje nas w mocno szemranym towarzystwie, bo tacy obok stoją i mówią "nie".
W skali makro mieszane mam uczucia - jest tu i wiele tych na plus. W skali mikro, czyli Kielce, to jest jakaś makabra. Poseł Lipiec zaprzecza, że poseł Gosiewski istniał i był w jakikolwiek sposób istotny i znaczący. I popiera prezydenta Kielc.
avatar
branimir, ktoś kiedyś porównał działania PO do działań PISu: jak ci ktoś ukradnie pączka z cukierni, to kradniesz mu całą cukiernię?
To było na początku rządów PIS.
avatar
Bardzo trafne rozważania o polskiej rzeczywistości. Mnie też przeraża to bezrefleksyjne zachowanie dużej części społeczeństwa, to bezmyślne przyklaskiwanie za obietnicę pięciuset złotych. Ale najbardziej boli mnie to, że duża część społeczeństwa zachowuje się bezczynnie, oczekując, że ktoś zrobi to za nich. Nie można przecież stać na rozstajach nieoznaczonych dróg.
Czasami przypominają mi się czasy chóralnych skandowań: Gierek! Polska! Polska! Gierek! I wydaje mi się, że dochodzimy właśnie do tej paranoidalnej sytuacji, a w niektórych momentach już w niej tkwimy.
avatar
Masakra! "(...) Ja, niewidomy snajper, wolę nie mieć racji..." /cytat z artykułu/ Skoro jestem aż tak ślepy, a mimo to tkwię na swoim posterunku - to kto mi sprzedał mój szybkostrzelny Uzi?? I za czyje pieniądze?!
avatar
Zachwyca mnie zawsze poziom literacki tekstów Pana Owsianko oraz jestem pełna podziwu dla jego troski o Polskę i trafne spostrzeżenia. Nie jestem zaangażowana w politykę, ale to nie znaczy, że nie jestem jej bacznym obserwatorem, jak większość obywateli. Myślę, że wszyscy mamy już dosyć kłótni, swarów i konfliktów, i pora aby postawić na kogoś nowego, najbardziej racjonalnie patrzącego na świat, kraj i obywateli. Zalążek takiego ugrupowania znajduje się już w naszym parlamencie. Życzę im wytrwałości i naprawienia tego co ich poprzednicy schrzanili.
avatar
Wypas białych myszek - patrz tytuł - to na nasze tych myszek białych hodowla. Komu są one potrzebne - takie białe? Mało to zwykłych szarych myszy polnych zżera nam coroczne pociągi z wagonami zboża??

W polskiej zbiorowej świadomości białe myszki to efekt zapicia, poprzedzający stan delirium tremens.

Jaka jest d z i s i a j skala picia w Polsce? W przeliczeniu na czysty alkohol to 10 LITRÓW spirytusu /na artystyczną głowę/ rocznie.

Stąd ten nieunikniony fulwypas tych myszek.

Ps. Kto tego jeszcze nie widział, info dodatkowe:

białe myszki są albinosami i mają czerwone oczka
avatar
Napisałam

10 LITRÓW NA STATYSTYCZNĄ GŁOWĘ
© 2010-2016 by Creative Media
×