Przejdź do komentarzyCięgi Kosmosu
Tekst 81 z 244 ze zbioru: Z ATLASEM POCZĘTE
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2017-02-14
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń1233

Cięgi Kosmosu


W ślinie ptialina,

We łzach lizyna,

Nie myśl więc przeto,

Gdy w ślinie łzawisz,

We łzach się pławisz,

Żeś liryk - Poeto!


Gdy twą limuzyna,

Świetna dziewczyna,

Twą i armanina -

Nie znaczy wcale,

Żeś na piedestale.


Ale! Życie brutalem,

Po łbie kowalem - nie losu!

Po łbie i stale!


Gwiazd kowadłem młotów

W słońc rotacji ich obrotów

Cios za ciosem ciosów

Jest tych Ziemian losem

Prosto z Kosmosu!


21.05.2014



  Spis treści zbioru
Komentarze (3)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Dzięki Poetko za to, że w szarości zimowych dni, przypomniałaś mi, o naszym gwiezdno-kosmicznym charakterze, chociaż nie jeździmy po niebie na rowerze, ale helikopterem,czasem i owszem...
avatar
Ciekawa wersyfikacja z pozornym chaosem, ale przeczytałem z przyjemnością. Kosmos nigdy nie da się poznać do końca. Fizycy doszli już do takiego momentu, że to wszystko, czego nauka jeszcze nie wyjaśniła, pozostaje kwestią wiary. I tak wracamy do Boga i chociaż niektórzy twierdzą, że Boga wymyślili ludzie ze strachu przed nieznanym, to tylko wiara pozwala uwierzyć, że to wszystko kręci się z dokładnością do milimetra i do grama, wg nieznanego kodu istnienia, za którym stoi Administrator Planety Ziemia.
Pozdrawiam.
avatar
Wiersz jak rodem z Galileusza.Poety gdzieś krąży w kole zwanym planetą,albo globusem i na piedestale stoi pewnie przypadkiem,jakby spadał z nieba.
© 2010-2016 by Creative Media
×