Przejdź do komentarzyStrych
Tekst 2 z 3 ze zbioru: Wspomnienia
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2019-03-17
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń246

* Strych *


Po schodach skrzypiących tęsknotą,

w półmroku pamięci ospały,

podchodzę pod górę z ochotą,

gdzie strych tajemnicą owiany.


Uchylam sęk skrzydeł spękanych,

tam szafa i krzesło z baroku,

sznur zwisa z bal pętlą pijanych,

dodając mrocznego uroku.


Wszem ściany z pajęczyn utkane,

gdzieniegdzie garść rankor i pychy,

po trochu ze sobą splątane

w pojemnik podstępny i lichy.


Pokładem kurz zasiał srebrzysty,

mieniący się blaskiem lustrzanym,

wzburzony przez stęp mój ciernisty

lśni piecem słonecznym ogrzany.


Przysiadłem w młodzieńczej poświacie,

gdzie ciepłym strumieniem blask bije

i dumam samotny w szczyt chacie,

co młodość ma w głowie, wciąż żyje.

  Spis treści zbioru
Komentarze (5)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Dzięki, wiersz przypomniał mi nastrój starego domu z dzieciństwa.
avatar
Dziękuje, rzeczywiście w tych strychach z dzieciństwa jest coś magicznego, coś co siedzi w głowie i nie chce odejść.
Pozdrawiam serdecznie.
avatar
Moje klimaty, moje wspomnienia w dobrym, klasycznym wykonaniu.

Przeczytałem z przyjemnością.

Serdeczności
avatar
Piękny wspomnieniowy wiersz ...i mnie się przypomniały takie moje strychy :) Z wielkim podobaniem i pozdrowieniem :)
avatar
Dziękuję wszystkim za czytanie i miłe komentarze.
;)
© 2010-2016 by Creative Media
×