Siedząc na pniu

Siedzę na pniu

I oglądam wzrostowe słoje

Jak drzewo chłonęło  życie

Przez swoje bytowanie

Patrzę na moje lata

W biegnącym maratonie świata

I budzi się myśl: Czy moja wiara tak wzrasta

Czy moja miłość tak płonie

Czy moja nadzieja

w Opatrzności ufność pokłada

Siedzę na pniu

I patrzę jak rzeka płynie

A  przez most jedzie karawan

Trwa przeprawa za horyzont

Na karawanie krzyż

Ramionami łączy ziemię z niebem

Nad nim ptaki na skrzydłach

Unoszą byt ponad ziemię