To męskie ciało wygina

Wywija z bólu

Gdy kula go przeszywa

Upada lecz wstaje

Dźwigane światłem

Które jeszcze w oczach miga

To jego pierwotna wielka siła

Wola życia

Ta męska duma

Co w zapomnieniu ratunku szuka

Lecz prawda jaka by nie była

Powraca i lśni na srebrnej tacy

I stają w oczach obrazy

Którym mężczyzna nie daje rady

I nie ma miejsca ucieczki

Poza jednym jedynym

Na końcu sceny jest przepaść

Tam spektakl się urywa

Ostatnia prawdy chwila