W plejadzie stylistycznych środków

najbardziej wyświechtanym stał się

środek ciężkości ego, ergo poezja

wychyla się niebezpiecznie poza chłód

spojrzenia w kierunku błędu w sztuce

diagnozowania.

I cierpi człowiek na fobie - niezrozumienia,

wyalienowania i gorączki samotnych nocy.

Tracimy z oczu prawie wszystko co nas

nie dotknęło, albo nie pogłaskało.

Kosmos jednostkowego wnętrza

wywnętrza się i zasłania perspektywę.

Jajo Kolumba to przeżytek w świecie,

w którym wszystko komplikuje się kodem:

[Ja, ja i reszta projektu], w którym

nieświadomie uczestniczymy, obgryzając nerwowo

wciąż odrastającEgo człowieka.