egoistycznie rozpływam się w ciemnościach

poza zasięgiem twoich oczu,

by nie rozszarpywała mnie

zazdrosna zaborczość twoja

i nie wulgaryzowała mojej osoby

słowami, które są tak dalekie ode mnie.

jestem sobą – to takie trudne,

by objąć mnie chwilą ciszy

nieprzemyślanej gęsto ulotnym zrozumieniem.

moje wady jak typa żółte zęby

tak zniechęcają by zobaczyć twarz

– tę prawdziwą tę odległą od jaw.

popełnione błędy przybierają postać

zaschniętego ognia na skórze

i szybsze są niż dotyk tkwi.

znów na zarzuty argumenty ciszy

przekreślają wszystko inne – tak małe,

że nie tłumaczy mnie już nic.

samotny jak noc, jak rdza kruchy,

samotną dłonią szukam lśniący nóż

i zamierzam uporządkować tę sprawę –

może przybierze sensowny kształt:

nie wiem, co myśleć – istnieję póki co...

na razie sznurówki rozcięte na pół…

2003-03-26