Mojej Ukochanej P. 

pierwsi, którzy wyruszyli z zamiarem 

ocyganienia przodków – skończyli marnie, banda 

średniowiecznych dewotów przeraziła się 

zapachu spalin z agregatu prądotwórczego. 

diabeł! czary! szatańska machina! 

– wrzeszczały bezzębia rozdzierając czasonautuów. 

więc poszedłem sam. po rozum do głowy, 

następnie – z gigantycznym powerbankiem 

w plecaku. i w jeszcze głębszą przeszłość. 

wyświetliłem twoje zdjątko w wielkim mieście, 

na ścianie kościoła. ryknąłem, że przynoszę cud. 

padłe na kolana tłumy trwożnie przyznały rację. 

filmiki z tobą, przebraną za anielicę, mówiąc 

potocznie `robią robotę`: przemawiasz do klęczących, 

z których żaden nie zorientował się, że 

nie odbywa się to w czasie rzeczywistym, 

(żywy obraz? wyrywek czasu? nie od pojęcia!). 

zapowiadasz swoje rychłe zniebazstąpienie 

w cielesnej i bezskrzydłej formie. 

niedługo wnikniesz, kochana, w mroczne czasy, 

by rozpalić i rozkrzewić. oboje wiemy, że twój kult 

zetrze z powierzchni ziemi inne religie. 

naprawi się teraźniejszość, wreszcie będzie porządek.