Przejdź do komentarzyMartwa grządka
Tekst 5 z 33 ze zbioru: Kalejdoskop mysli
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2011-08-12
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń1734

Zgnilizna, popiół - ot, zwietrzeje ciało.

Duch tlił się w martwych grządkach,

gdy Twoje serce o trumnę stukało.

Widziałeś mnie w naszych pamiątkach.


Rzucasz garść piachu na zamknięte wieko,

w sercu tęsknota rwie Cię na strzępy.

Nie marnuj łez nad mym chorowaniem,

wszak do końca byłeś mi wierny.

  Spis treści zbioru
Komentarze (8)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
:-)
Dostałam od zgnilizny grządek i stukających w trumnę rwanych na strzępy serc dreszczy wyobraźni.
avatar
Ja również. To okropne.
avatar
Wiersz jest okropny.
avatar
:)
avatar
dla mnie makabreska...
avatar
Kompletnie się nie zgadzam z tak niską oceną. Nie bierzcie życia tak poważnie :)
avatar
"Trzeba z żywymi naprzód iść, po życie sięgać nowe!" /A. Asnyk 200 lat temu bez mała/
avatar
Nasi Przodkowie byliby niepocieszeni, gdyby widzieli nas w wiecznej żałobie. Zbyt nas kochali, żeby tego od nas dzisiaj oczekiwać.

Oto jakie jest przesłanie tego bardzo mądrego świetnego wiersza. Trzeba z żywymi naprzód iść!
© 2010-2016 by Creative Media
×