Przejdź do komentarzyNadmiar niedomiaru nas
Tekst 110 z 244 ze zbioru: Z ATLASEM POCZĘTE
Autor
Gatunekfilozofia
Formawiersz biały
Data dodania2017-03-01
Poprawność językowa
- brak ocen -
Poziom literacki
- brak ocen -
Wyświetleń1208

Nadmiar niedomiaru nas

rozpycha się łokciami,

kolanami, biodrami;

dusi się w swoim sosie,

dobija z wnętrza czaszki,

tęży do wyskoków

w wolną przestrzeń,

twardo szukając

choć jakiegoś ujścia!


Och! wyrwać się z siebie gorsetu!

pułapki dziedzictwa!

ciasnoty zaścianka!


Nadmiar niedomiaru nas -

ściśnięty, skompresowany,

upakowany do granic -

nie znajduje żadnego umiaru.


8.04.2014


  Spis treści zbioru
Komentarze (0)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
brak komentarzy
© 2010-2016 by Creative Media
×