Przejdź do komentarzyZaklinanka z kapciami pod łóżkiem
Tekst 92 z 90 ze zbioru: Liryki rzucone na porywisty wiatr
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2020-06-06
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń72

I jeszcze kiedyś będzie pięknie, 

więc stare mantry czas rozwinąć: 

`chmury odpłyną, słońce wzejdzie, 

najdłuższe żmije w końcu miną`. 


Rankiem pod łóżkiem siedzą kapcie 

razem ze snami, które spadły, 

z wiarą, nadzieją, dobrą myślą... 

Może ktoś kiedyś tam je znajdzie. 


Wciąż jeszcze łapią słaby oddech 

i puls nie gaśnie, nadal żyją, 

a noce płyną, sny się snują 

w misternie cienkiej pajęczynie. 


Na nitkach błyszczą łzy, jak kryształ, 

zastygłe w posągowych kroplach. 

Od nowa śni się (mniej różowo), 

że jeszcze czas, by wreszcie spotkać 


szczęśliwe przebudzenia. 



  Spis treści zbioru
Komentarze (3)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Rozsiadły się kapcie:
- Weźcie nas złapcie,
Kolesie i żabcie!
Na plecy nam skaczcie!
avatar
A noce płyną, sny się snują
Misternie tkaną pajęczyną.

(cytat z pamięci - patrz przedostatnia strofa)
avatar
Ech, te nasze Polskie przebudzenia! Najczęściej się budzimy z ręką w nocniku.
© 2010-2016 by Creative Media
×