| Autor | |
| Gatunek | publicystyka i reportaż |
| Forma | artykuł / esej |
| Data dodania | 2025-01-19 |
| Poprawność językowa | - brak ocen - |
| Poziom literacki | - brak ocen - |
| Wyświetleń | 588 |

Krzysztof Kąkolewski – o nienawiści i rozumieniu.
-Pan jest człowiekiem kontrowersyjnym
A co pan przez to rozumie?
Niewiedział ………………..
To fragment filmu ,,Errata do Biografii,, o Krzysztofie Kąkolewskim – pisarzu i publicyście -,,książek odrzuconych,,.
Autor jest też doskonałym dziennikarzem śledczym a tematy przez niego poruszane dosłownie szarpią na szmaty bezpiekę PRL-u.
Porusza między innymi sprawę pogromu kieleckiego oraz śledztwa śmierci Jerzego Popiełuszki. Analiza doskonała a zarazem poruszająca.
Autor wymazany tak jak żołnierze wyklęci – za nie pokorę, prawdę i odwagę .
Tu muszę sam się uderzyć w pierś, bo dawano mi do przeczytania jedną z jego książek – zachwalając pióro oraz wyśmienitą analizę. Byłem wówczas jeszcze młodym człowiekiem zajętym różnego rodzaju przemytami. Niestety tak było.
Można powiedzieć, że zacny Krzysztof Kąkolewski został skazany na infamię poprzez niebyt, nieistnienie, które to trwa do dziś.
Autor jednak się broni i mści, celnie pokazując nienawiść jego oponentów, małostkowość, ale i uniwersalność tego zachowania. Jednak podstawową cechą nienawistników jest nieakceptacja za otwartość i samodzielność myślenia – za to, że myśl swobodna jest ponad ich przykurczoną postawą życiową.
Ten opis doskonale mi pasuje też do wielu osób na tym portalu - a nawet był inspiracją.
Obawiam się też, że i ty czytelniku masz swoje akceptowalne ramki postrzeganego świata ,- więc podaję tu, na samym końcu tego krótkiego felietonu, że film ,,errata do biografii ,, z Krzysztofem Kąkolewskim jest autorstwa Grzegorza Brauna.








Krzysztof Kąkolewski (1930 - 2015) za PRL-u był laureatem wielu konkursów literackich, od 19. roku życia zamieszczał swoje teksty w prestiżowych ówczesnych periodykach /w "Pokoleniach", w "Literaturze", w "Sztandarze Młodych"/, był członkiem redakcji tygodnika warszawskiej "Kultury", jako wykładowca przez wiele dekad pracował na Uniwersytecie Warszawskim, i przez komunę wydawany był w wielkich /jak na dzisiejsze standardy/ nakładach, nagradzany licznymi nagrodami (w tym Orderem Odrodzenia Polski) i przez peerelowskich wydawców oraz środowisko dziennikarskie bardzo szanowany i doceniany.
Wydane w 1975 r. najsłynniejsze jego dzieło, zbiór 10 powojennych /przeprowadzanych w RFN i w USA/ wywiadów z oprawcami hitlerowskimi (pisarz znał niemiecki) pt.
"CO U PANA SŁYCHAĆ?"
doczekało się kilku wydań jak również przekładu na język niemiecki