trzeba stworzyć postać literacką, kogoś 

będącego jak herbertowski pan Cogito. 

swojego nazwę Mojito. i oto przed nami 

wiecznie wstawiony miś ofiarny, którego możesz 

obarczyć odpowiedzialnością za wszystko, 

czego zapragniesz. 

to skurwomiś wgapia się ciągle w (oczywiście niewyrzucone!) 

zdjęcia swojej byłej, kłamie jak najęty, jak opętany ćpa. 

prawdziwe bydlę, zwierz nie do resocjalizacji! 

i ja mu dołożę cech spod ciemnej gwiazdy, dosypię mroku 

do `szczurów` na talerzyku, doprawię jadem 

to, co w szampance (straszny używkowiec z pluszaka!). 

obdziarany misiulek tylko dlatego nie podcina sobie żył, 

że, po pierwsze: aua, po drugie – szkoda kroić tatuaże 

i wyglądać potem jeszcze szpetniej, jak mięcho pomasarskie 

albo Niklas Kvarforth. a do Bugu nie hopsa, bo ma 

ładnych parę kilometrów (lenistwo ratujące skórę!). 

słowa łobuza – funta pluszu niewarte. 

przytulisz go – żyletki wychyną z watoliny, 

wysuną się igły i ostrza kos. 

tfu! na misia urok!