spocznę na kozetce

rozepnę szary prochowiec

zobacz duszę czystą

zdejmę beret

w nim schowam serce

które pragnie bić dla ciebie

z kieszeni wyjmę pomięte wiersze

przeczytam ci jeden

może zmiękniesz

przygarniesz mnie do swego życia

będę śpiewał poezję

czystym wreszcie

obmyję stopy

przebyłem kawał drogi

od narodzin po kłamstwa i pożogi

skonałbym bez wybaczenia

pod mostem życia