Przejdź do komentarzyniebo w kawałkach
Tekst 39 z 61 ze zbioru: Biały dogon
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz biały
Data dodania2012-09-14
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń2052

cisza  

podzieliła przestrzeń  

na kawałki  

w sennym słońcu majaczą  

wspomnienia  

 

w powietrzu jesień   

skleja rzęsy  

tańczącymi nitkami  

 

zastygam w chwili  

 

struny tęsknoty  

napinam do granic  

wiedząc  że niebo  

nigdy już nie będzie nasze

  Spis treści zbioru
Komentarze (5)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Ten wiersz jest drugim wierszem z jednego cyklu moich jesiennych rozmyślań i tęsknot. Opiera się na wykorzystaniu tytułu poprzedniego do rozpoczęcia nowej myśli. I tak będę konsekwentnie robić z nastepnymi z tego cyklu, o ile wena dopisze i coś napiszę ;)
avatar
Ciekawy pomysł ciągłości będę czytać wyczekując nowej rozwijającej się myśli:)
avatar
Piękna poezja na utraconym niebie.`
avatar
Smutny, ale bardzo piękny wiersz. Zmusza do refleksji.
avatar
przestzreń jak parasol utkany z marzeń,które się spełniają:-)
© 2010-2016 by Creative Media
×