Przejdź do komentarzyNapisałam, bo właśnie na to miałam chęć
Tekst 5 z 101 ze zbioru: Wydane przez Elę Walczak
Autor
Gatunekpublicystyka i reportaż
Formaartykuł / esej
Data dodania2017-01-19
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń2084

Jakiś czas temu temu napisałam swoją pierwszą książkę “Enamorada” Po prostu usiadłam i ją stworzyłam, poszło dziwnie łatwo. Mało tego, świetnie się przy tym bawiłam. Kiedy skończyłam, natychmiast miałam ochotę napisać kolejną. Pojawił się w mojej głowie dziwny tytuł “Karmiczny dług”. “Rany boskie” – skomentowała swoją myśl pani Ela, a niby o czym by to miało być? Wtedy zaczęła się burza mózgu: tytuł niezły, ale o czym, może w końcu jakaś technika pisania…pani Elu! W internecie znalazłam szybką metodę pisania bestsellerów nazwaną przez jakiegoś mądralę  “płatek śniegu”, która polega na planowaniu, pisaniu fiszek, analizowaniu postaci, chodzeniu po drabinach mentalnych – cokolwiek to znaczy – i najlepiej w tej metodzie zacząć od napisania finału książki. “Kurwa, to nie dla mnie” – pomyślała pani Ela i usiadła sama do napisania pierwszej strony. Poszło jak w Enamoradzie, idealnie gładko:) Dziś jestem na etapie wydania sześciu ebooków. Dlaczego ebooków, a nie książek papierowych? Bo idealnie się je wydaje, kosztują tyle samo i świetnie się je czyta.

Książki już nie pachną jak kiedyś, używa się najtańszego papieru, w celu obniżenia kosztów, bo za wydanie płacą najczęściej sami autorzy.

Kiedy promowałam “Enamoradę” i “Karmiczny dług” w Radiu Łódź, prezentacja mojej osoby nastąpiła zaraz po wywiadzie z Umberto Eco. Byłam zachwycona jego wiedzą, jego tembrem głosu, spokojem. Kilka miesięcy potem zmarł. Usiadłam do powieści “Imię róży”, trudnej dla czytelnika, który lubi lekkość w przekazie. Wcześniej czytałam “Cmentarz w Pradze” czy “Temat na pierwszą stronę”, ale wtedy wybrałam właśnie tę pozycję. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie “dopiski autora” na końcu książki. To w nich znalazłam wszystko, co chciałam wiedzieć o pisaniu, i to czego szukałam przez prawie dwa lata. Znalazłam odpowiedzi:

Na pytanie czy tytuł jest ważny Umberto Eco, odpowiada -“Pisarz nie powinien objaśniać swojego dzieła, po cóż bowiem pisałby powieść , która jest wszak maszyną do wytwarzania interpretacji”Czy można opowiedzieć o procesie twórczym – “Kiedy autor powiada, że pracował w porywie natchnienia, kłamie. Opowiedzieć, jak się pisało, nie jest tym samym, co dowieść, że się pisało dobrze. Napisałem powieść / Imię róży/, ponieważ właśnie na to miałem chęć. Sadzę, że to wystarczający powód, żeby przystąpić do opowiadania.”Czy można się dobrze bawić, pisząc – “Chciałem, żeby czytelnik dobrze się bawił. Przynajmniej tak, jak bawiłem się ja. To sprawa niezmiernie ważna, choć to podejście wydaje się sprzeczne z wyobrażeniem, jakie mamy w naszym mniemaniu o powadze problematyki powieści”.Czy można napisać, coś czego jeszcze nie było – “Książki mówią zawsze o innych książkach i wszelka opowieść snuje historie już opowiedzianą.”Oczywiście, to tylko cztery wypowiedzi, wyjęte z kontekstu, najmądrzejszych słów, jakie przeczytałam o pisaniu powieści i poezji, które zamieścił Umberto Eco na trzydziestu stronach przypisu. Człowiek obdarzony wielką charyzmą, budzący sympatię, kilkakrotnie nominowany do literackiej Nagrody Nobla, trzydzieści dwa razy uhonorowany tytułami doktora honoris causa. Nie mam żadnego powodu, żeby mu nie ufać, a mądrali od metody “płatka śniegu”, raczej tak

“Imię róży” ma 700 stron / kiedyś już ją czytałam, a więc w drugim podejściu / zaczęłam spisywać pojedyncze słowa, zwroty, myśli, czy obrazy, które tworzyły się w mojej głowie podczas czytania całych rozdziałów i postanowiłam stworzyć utwory poetyckie, tylko na bazie tego tekstu. Udało mi się napisać ponad 50 form poetyckich, które zamieszczam w nowym ebooku “Tak ma na imię miłość”, który ukaże się we wrześniu w księgarni Ebookpoint. Dlaczego to zrobiłam? Bo właśnie na to miałam ochotę.


piszę jak każdy

żeby przetrwać wieki

mam zawsze przy tym minę

jakbym była panią świata

nie dotykam tego co piszą inni

bo umiera się od dotykania

nie spełniam niczyich oczekiwań

tylko swoje

z pragnienia odwetu i zemsty

nie chcę zajmować jego miejsca

bo nie ma we mnie jego nadziei

nie jestem ozdobą

ani streszczeniem boskiego słowa

piszę ale nikt mi nie wierzy

nie wzbudzam nawet sympatii

nie jestem zwierciadłem pokory

do tego mi daleko

i kłamię

bo nie umiera się od dotykania

powiedział mi to Umberto Eco

  Spis treści zbioru
Komentarze (2)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Najpierw mimowolnie, a potem z rosnącym zainteresowaniem, powędrowałem i jak wiedziałem, tak nadal wiem, że nic nie wiem, ale to nie Twoja wina...
avatar
Umberto Eco nie jest jednak, chwała bogu, jedynym obsypanym nagrodami :) Oprócz niego była - i jest nadal - cała ogromna i wciąż rosnąca rzesza innych obsypanych... chociaż ich drogi twórczości niekoniecznie były/są tożsame ze ścieżkami Eco. Niektórzy z nich musieli się np. feste napić albo nawalić jak ta trąba, by stworzyć coś, co znalazłoby uznanie szerszych gremiów (vide poezje E. A. Poe czy choćby taki nasz z przedwojnia rodzimy "Traktat o niemytych duszach", żeby wymienić pierwsze asocjacje z brzegu:) Parafrazując, każdy Artysta śpiewa raz lepiej, raz gorzej - i SAM orze, jak może :) Im bardziej SAM orze - tym lepszy efekt końcowy :)
© 2010-2016 by Creative Media
×