Przejdź do komentarzyPragnę
Tekst 40 z 52 ze zbioru: Lżejsze i przyjemne
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2018-02-25
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń486

Pragnę

Tak mi bra­kuje ko­goś blis­kiego 

Tej obec­ności jej lub je­go 

Z lek­kością od­dychać gdy spokój mam w duszy 

I mieć wrażenie swo­body tej duszy 

I mieć te skar­by i ni­mi się cie­szyć  

Jak kiedyś 

Oto prag­nienie jakże zuchwałe 

By dos­tać to cze­go tak dużo miałem 

Te­raz mniej mówię i pat­rzę na ściany 

Wzrok mam os­try w ana­lizę ub­ra­ny 

Lecz mam myśl by życie zmienić  

I tam­te ,,kiedyś` na ,,te­raz` pod­mienić 

Bo żal gardło mi ścis­ka- świado­my te­go  

Że brak mi tak moc­no- ko­goś blis­kiego




Wierszyk ma już kilka lat.


  Spis treści zbioru
Komentarze (3)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Klasyczne ciśnienie, efekt ciasnych ścian.
avatar
W nieśmiertelnym nurcie romantycznym wiersz wręcz modelowy.

Jednego serca - tak mało! tak mało! -
trzeba mi na Ziemi, co by przy moim drżało...

/A. Asnyk - cytuję z pamięci)
avatar
Bratnia dusza - jej czy jego - to dzisiaj towar tak rzadki, że aż spod lady
© 2010-2016 by Creative Media
×