Przejdź do komentarzyDokąd podążamy
Tekst 97 z 203 ze zbioru: Ojczyste kwiaty
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2018-03-31
Poprawność językowa
- brak ocen -
Poziom literacki
- brak ocen -
Wyświetleń1878

Dokąd podążamy


Wiem skąd jesteśmy i dokąd podążamy

W wieczności trwa kokon doczesności

W fikcjach swego ego gałąź podcinamy

Tworząc burze i grzmoty w ciemności


Jak długo trwa życie – wciąż miłość  zwycięża

Przemienia świat  z wieczności przychodzi

W pokorze wiary i nadziei oręża

Okiem Opatrzności losy słodzi


Brniemy stale przez sypkie piaski pustyni

Przez  głąb czasu ku przystani prawdy

Nim doczesne słońce zgaśnie- serce dzwoni

By machinalnie nie czynić krzywdy


Wiem skąd jesteśmy i dokąd podążamy

Opuszczając kokon doczesności

W oka mrugnięciu skrzydła wiary wkładamy

Dając się poznać w krainie wieczności


  Spis treści zbioru
Komentarze (3)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Skąd jesteśmy i dokąd podążamy ? Bóg przez swoje spisane słowo udziela odpowiedzi.
avatar
Najgorsze jest to, że NIKT z nas /łącznie z Autorem!/ nie wie, skąd jako ludzkość przyszliśmy, i dokąd zdążamy.

Także z tego powodu cały ten górno/niskolotny tekst z Krainy Mchów i Paproci śmiało można wrzucić do niszczarki
avatar
Wiem skąd jesteśmy i dokąd podążamy
Opuszczając kokon doczesności

(patrz kolejne zapewnienia)

To akurat każde myślące dziecko też wie.

Do piachu
© 2010-2016 by Creative Media
×