Przejdź do komentarzykoliber którego serce
Tekst 1 z 1 ze zbioru: Podróże w zamkniętym pokoju
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz biały
Data dodania2019-03-23
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń317

koliber którego serce


za oknem wiatr nabrał chęci do latania a my

siedzimy w tym samym miejscu dzień za dniem

zakładnicy związani niewidzialnymi sznurami

ekran naprzeciw nas odtwarza tajną zieleń dżungli

i skryte wody oceanów gdzie stworzenia popisują się

bezwzględną zręcznością nawet w ciemnościach

a przeszłość leniwie ukazuje archeologom

skorupy ciemne i bezcenne obce języki szeleszczące

jak liście jesienią pod stopami lub papier

w który ktoś zawinął prezent


i nagle tyle się zdaje możliwe mozaika z podróży

zamieszkanie w domu z widokiem na Pacyfik

wyróżnionym Wielką Nagrodą Architektów

nawet poruszanie się w dalszą przyszłość

wygląda jakby realnie


życie to koliber który ciągle tak śmiesznie szybciutko

macha skrzydełkami i potrafi cofnąć się w locie

a wszystko po to by wypić jak najwięcej nektaru

potrzebnego do siły aby zdobyć nektar

może i z najwspanialszych kwiatów

więc małe serce wymierza tysiąc uderzeń na minutę

to serce które wciąż puka do świata

a nocami odpoczywa w stanie nużącej hibernacji



  Spis treści zbioru
Komentarze (4)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Piękne, niezwykle poetyckie rozważania o życiu, jego istocie i przemijaniu.
Tak, jesteśmy tylko koliberkiem wobec potęgi i ogromu świata.
avatar
Dawno już nie widziałem Twojego wiersza (może to przez to, że nie zaglądam już regularnie) - miło znów móc Cię czytać.

Trafne to porównanie do kolibra. Może i jest mały, ale sądzę, że i tak nie powinniśmy lekceważyć jego znaczenia.
avatar
Kwintesencja rozważań na temat istoty życia:

A wszystko po to by wypić jak najwięcej nektaru
Po to by mieć siły do zdobycia nektaru

(patrz kolejne linijki wiersza - cytat z pamięci)

Życie - to niezniszczalne perpetuum mobile.

I nie martwmy się o serce kolibra (patrz nagłówek wiersza). To miniptaszeczek, co przeżył katastrofę kosmiczną, w której zginęły diplodoki
avatar
Podróże w zamkniętym pokoju (patrz tytuł poetyckiego zbioru) - to filozoficzna metafora losu każdego z nas, niezależnie od tego, czy mieszkasz w wyróżnionym domu z widokiem na Pacyfik (vide przedostatnia strofa) czy też nie.

Wszyscy mamy plazmę na własnych 4 ścianach
© 2010-2016 by Creative Media
×