Przejdź do komentarzyPODRÓŻ
Tekst 12 z 37 ze zbioru: ZWIERCIADŁO
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2011-12-20
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń1149

w kieszeni biały płatek

miłości, jedyny życiowy

bagaż - podarowany na

wieczność



a człowiek torby bierze,

plecaki, zryweczki, walizki,

siateczki i chwiejnym krokiem

ofiary wypadku idzie przez życie



z tępym wzrokiem przyszytym

do swych skarbów, obandażowany

strachem, nie słyszy, nie mówi,

ubrany w minę wisielca, jedzie...



nie wie kiedy wysiąść, swój

przystanek przegapi i jeszcze

się przewróci, aż rozum

na serce padnie



na szczęście u Boga map

pod dostatkiem

  Spis treści zbioru
Komentarze (2)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
Obarczeni bagażem zbędnych klamotów i in. "cennych" wartości - nic tylko mijamy.

Co warte takie - z garbem niczego - życie??
avatar
z tępym wzrokiem przyszytym
do swych skarbów, obandażowany
strachem, nie słyszy, nie mówi,
ubrany w minę wisielca - jedzie...

Po co? I dokąd?
© 2010-2016 by Creative Media
×