Przejdź do komentarzyLubić i się czubić
Tekst 136 z 141 ze zbioru: wiersze okolicznościowe
Autor
Gatuneksatyra / groteska
Formawiersz / poemat
Data dodania2019-03-26
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń80

Lubić i się czubić


Jak to jest,

Gdy ktoś, kto lubi się lubić,

Spotyka kogoś,

Kto lubi się czubić?

Lubić i się czubić,

Z uśmiechem,

Nie jest grzechem...

A brzmi, pięknym echem...

Kto się lubi czubić,

Nie zawsze da się lubić,

Nawet, gdy zasługuje...

Gdybyśmy umieli się czubić

Z uśmiechem, jakim pięknym echem,

By to brzmiało...

Lubmy się i czubmy!

Takie zawołanie...

Proszę mi wybaczyć,

Nic złego się nie stanie,

Kiedy się czubimy,

Ale lubimy...

Gorzej, gdy się nie znosimy...

I wzajemnie, potajemnie,

Jeden, drugiego,

Tępimy...

Oby tacy,

Nie doczekali,

Zimy...

  Spis treści zbioru
Komentarze (4)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
.. przyszłej zimy
- a wiosną lub latem szczezną dokumentnie.

Piszę to beznamiętnie ..
..
SIEMA!!!
avatar
Dzięki trotsigo, za tych kilka słów.
avatar
gorzki wiersz Alfi
bo prawda na ogół jest gorzka
bardzo na TAK
avatar
Bardzo na czasie i dosadnie chociaż lekko napisane :)
To wcale nie jest takie trudne, tylko potrzeba trochę empatii dla drugiego człowieka. Szanujmy siebie nawzajem bez względu na przekonania a wtedy można się i czubić i lubić :) Pozdrawiam :)
© 2010-2016 by Creative Media
×