Przejdź do komentarzyWiersz niegodny rymu
Tekst 96 z 96 ze zbioru: Liryki rzucone na porywisty wiatr
Autor
Gatunekpoezja
Formawiersz / poemat
Data dodania2021-01-16
Poprawność językowa
Poziom literacki
Wyświetleń106

Zakupy są jak balast. Przyginają plecy

Bardziej niźli pokora wielce czołobitnych.

Ramiona opadają na codziennych schodach

Niżej niż z beznadziei i bezradnej myśli.


Dla jednych codzienności i fizyczne bóle

są bardziej abstrakcyjne niż płótna Picassa,

albo nauki ścisłe. A pękate torby

nie mieszczą się w ich głowach;

są nieestetyczne,

jak na łydkach żylaki, halluksy na stopach...


Czy można taki banał opiewać, ukochać?

Wpisać w wiersz regularny, ubrać w patos słowa?

Nie trzeba, nie przystoi... Zacznijmy od nowa:

Zakupy są balastem! Do szafek z tych toreb!

Napiszmy coś pięknego jak wietrzne `amore`.








  Spis treści zbioru
Komentarze (8)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
avatar
W życiu /które jest schodami tylko pod górkę/ ścieżki są dwie: ta z torbami - i ta bez.

Najgorsze, że to nie ty wybierasz ją /ścieżkę/, lecz ona - ciebie.

Odwrotnie jest w twórczości literackiej: to ty decydujesz, czy opiewać przyziemie - czyli te codzienne torby i schody - czy też nie.

Jako czytelnik zdecydowanie wolę to pierwsze, ale...

de gustibus non disputandum
avatar
pękate torby nie mieszczą się w głowach

(patrz stosowny wers)

jedynie tym, którzy posługują się niewolnikami, tragarzami, służbą, dostawcami, donosicielami i płatnymi lokajami.

Ogromna większość SAMA dźwiga swój własny krzyż.

Metafora torby w tym wierszu dotyka dużo szerszej /niż codzienne zakupy ze schodami pod górkę/ problematyki
avatar
Napiszmy coś pięknego,
Gdyż piękno uszlachetnia!
Halluksy? hemoroidy??
Nas-ludzi to uszpetnia!
avatar
Szklanka w połowie pusta jest w połowie pełna. Co i o czym pisać? O tej pustce? A może o /połowicznej/ pełni?

Wiersz jest poetyckim manifestem programowym
avatar
Wybacz, Autorko, ale po tym komentatorskim ślinotocznym słowotoku, to ja pozostawię li tylko już swoją ocenę ;)
avatar
Wiersz brzmiący jak proza życia, bez której nie można się obejść, a zawsze skrzeczy:)
avatar
Wszystko w życiu potrzebne i szara rzeczywistość i kolor, tylko trudno zachować proporcje. Życie to kręte ścieżki, trochę prostych dróg. W zależności kogo na nich spotkasz. Jednym z górki innym pod...i każdy chce "swojej" poezji. Bardzo trafne przemyślenia Gruszko :) Pozdrawiam :)
avatar
Pozostaje zgodzić się z komentarzami i oddać zasłużone oceny.
Pozdrawiam.
;)
© 2010-2016 by Creative Media
×